อก”ฉินเฉากล่าวออกมาตามความเป็นจริง “ถ้าถูกโจมตีอีกประมาณ 7– 8 รอบ ม่านพลังก็จะถูกทำลาย”“งั้นจะทำยังไงดีล่ะ………..”เพนนีสันรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมา “พวกเราคงจะทำได้แค่รอความตายเท่านั้น”แต่จู่ๆ เขาก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ เขารีบหันไปถามบาทหลวงทันที “บาทหลวง ที่นี่มีเส้นทางลับที่จะไปที่อื่นบ้างไหม?”“ไม่มีหรอก……….”บาทหลวงส่ายหน้า“บัดซบ!”เพนนีสันยกมือขึ้นต่อยกำแพงเต็มแรง“อย่าเพิ่งหมดหวังไปก่อนสิ ฉันยังไม่ได้บอกสักคำว่ามันไม่มีทาง”ฉินเฉากล่าวออกมา ก่อนที่จะหันไปพูดกับซีที่อยู่ข้างหลัง“เธออยู่ดูแลคนที่นี่เอาไว้ ฉันจะออกไปข้างนอก”“นายบ้าไปแล้วหรือไง!”เพนนีสันรีบคว้าฉินเฉาเอาไว้ทันที “ตอนนี้ข้างนอกนั่นมีแต่ปีศาจนะ ฉิน ฉันยอมรับว่านายแข็งแกร่ง แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่นายไปเผชิญหน้ากับปีศาจตั้งมากมายขนาดนั้น แค่มันยิงมาครั้งเดียว นายก็ตายได้แล้ว”“ถ้าหากไม่ลองดู แล้วจะรู้ได้ยังไง?”ฉินเฉาตบมือของเพนนีสัน แล้วกล่าวออกมา“ฝากนายดูแลที่นี่ด้วย ถึงจะหนีไปจากกรงเล็บของปีศาจไม่ได้ ก็ต้องตายด้วยมือของผู้รอดชีวิตพวกนี้อยู่ดี”เมื่อพูดจบ ฉินเฉาก็ยกเท้าแล้วก้าวเดินออกไป“ขอให้พระเจ้าคุ้มครองลูกด้วยเถิด………..”บาทหลวงภาวนาอย่างเงียบงัน“อัศวินของฉัน ฉันเชื่อว่านายจะต้องมีชีวิตรอดกลับมา”เอลิซ่ากล่าวกับฉินเฉาเช่นเดียวกัน“ถ้าจะตายก็ไปตายข้างนอกล่ะ”ส่วนซียังคงกล่าวเสียดสีอยู่เช่นเคย“สบายใจได้ คนที่จะทำให้ฉันตายได้ มันไม่ได
