“เจี๊ยะๆๆๆ!”หลังจากที่ปีศาจตนนั้นเห็นกระบอกปืน สีหน้าก็พลันถอดสี“ฮือ ไอ้ของพรรค์นั้นมันน่ากลัวเหลือเกิน ข้ากลัวลูกกระสุนปืนที่สุด! จะทำยังไงดี! จะทำยังไงดี!”เขาเดินวนไปวนมาอยู่บนหลังคา ด้วยท่าทางที่ดูหวาดกลัวมาก“ขอร้องล่ะ ได้โปรดออกไปห่างๆ ทีเถอะ”ท่าทีในยามที่เอ่ยขอร้องอ้อนวอนนั้น สามารถทำให้ใครต่อใครรู้สึกเห็นใจได้ง่ายๆเหล่านายทหารจากสหรัฐฯ นั้นประหลาดใจมากปีศาจกลัวอาวุธปืนงั้นเหรอ?งั้นทำไมลอนดอนถึงได้ถูกยึดครองแบบนี้ล่ะ?ลำพังแค่สุนัขสามหัวเพียงอย่างเดียว คงจะไม่ทำให้ลอนดอนตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้“หยุดเสแสร้งสักที ไอ้ปีศาจ”ในขณะนั้นเอง ซีได้เอ่ยปากพูดออกมาน˺าเสียงเย็นชาของเธอ ราวกับน˺าแข็งที่ทิ่มแทงไปยังผิวหนังของปีศาจตนนั้นแม้แต่ปีศาจก็ยังตัวสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความผวา“เจี๊ยะๆๆ มองออกได้ง่ายดายขนาดนั้นเชียวเหรอ?”ปีศาจที่กำลังยืนอยู่บนหลังคาหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น แล้วกล่าวเสียดสีเธอว่า “ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าข้าไม่กลัวของพรรค์นั้น แล้วจะเอามันออกมาเพื่ออะไร? ตั้งใจจะทำให้ข้าหัวเราะงั้นเหรอ? เจี๊ยะๆๆ ………….น่าขันเหลือเกิน”“อีกเดี๋ยวแกก็จะหัวเราะไม่ออกแล้ว”ซียังคงกล่าวอย่างเย็นชา ก่อนที่จะเล็งปากกระบอกปืนไปยังศีรษะของปีศาจตนนั้น แล้วลั่นไกปีศาจตนอื่นๆ ต่างพากันยืนรอบๆ เพื่อมองดูเรื่องสนุกฉินเฉาคิดในใจ เดี๋ยวพวกแกจะได้สนุกแน่นอนทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น ศีรษะของปีศาจที่อยู่บนหลังคาก็พ
