จะช่วยพวกเขาเท่านั้นในขณะที่เพนนีสันและคนอื่นๆ ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาอย่างทันท่วงที“เป็นอะไรไป เจออุปสรรคกันเหรอ?”“ฉินเฉา! พวกนายยังมีชีวิตอยู่จริงๆ เหรอ!”เพนนีสันหันขวับ และพบว่าฉินเฉาและซีกำลังยืนอยู่ตรงนั้น โดยที่ไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อยโดยเฉพาะชุดเครื่องแบบทหารของพวกเขา มันสะอาดหมดจด จนดูไม่เหมือนว่าเคยไปทำสงครามกันมา“อืม พวกเราสองคนเป็นแมลงสาบน่ะ แล้วทำไมพวกนายถึงไม่เดินหน้ากันต่อล่ะ?”“พระเจ้าอวยพร! ดีจริงๆ ที่พวกนายยังมีชีวิตอยู่ แต่พวกเราก็มาได้แค่นี้เท่านั้นแหละ นายไปดูเอาเองเถอะ”เพนนีสันชี้นิ้วไปด้านนอกอาคาร “ข้างนอกนั่นมีหมาสามหัวจากนรกอย่างน้อยก็หนึ่งพันตัว ส่วนพวกเรามีกันแค่สิบคน จะฝ่าเข้าไปได้ยังไงล่ะ?”“ยุ่งยากจริงๆ ด้วย”ฉินเฉาหันไปมองซี “ต้องให้เธอเคลียร์พื้นที่ที่นี่แล้วล่ะ”“เอาแต่ใช้งานกันอยู่ได้”ซีตวัดสายตามองค้อนใส่ฉินเฉา“ใครใช้ให้ฉันเป็นหัวหน้าของเธอล่ะ?”ฉินเฉาหัวเราะออกมานายทหารคนอื่นๆ ต่างมีท่าทีโง่งมไปทันที ฝ่ายเพนนีสันเปล่งเสียงอุทานขึ้นมาว่า“นายบ้าไปแล้วเหรอ! จะส่งเธอไปตายหรือไง!”“ส่งไปตายเนี่ยนะ? จะเป็นไปได้ยังไง? เธอต่างหากล่ะ ที่จะส่งหมานรกพวกนั้นไปตาย”ฉินเฉากล่าวออกมา“เป็นไปไม่ได้หรอก บนตัวเธอเต็มไปด้วยลูกระเบิดหรือไง? อย่าไปเลยนะ………….โอ้ ไม่นะ นั่นเธอจะออกไปจริงๆ เหรอ!”เพนนีสันได้แต่คร˹าครวญออกมาในเวลาเดียวกัน ซีก็เดินเหยียบร
