รอก คิดซะว่าพวกเราเป็นตัวรับกระสุนปืนก็ได้”ฉินเฉาโบกมือเพนนีสันย่นจมูกจนเกือบจะบี้แบนอยู่ในสนามรบแท้ๆ แต่เจ้าหมอนี่ยังมีหน้ามาพูดจาล้อเล่นอีก!“นาย…………ไม่กลัวบ้างเลยเหรอ………….”นายทหารหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“ความกลัวมีแต่จะทำให้พวกเราขี้ขลาดกันเท่านั้น”ฉินเฉากล่าวกับนายทหารคนนั้น “เมื่ออยู่ในสนามรบ บางครั้งนายจะพบว่ามนุษย์ยังน่ากลัวกว่าปีศาจเสียอีก”เพนนีสันคิ้วกระตุกทันที“ถ้ามีอะไรจะพูดก็เอาไว้พูดตอนกลับไปเถอะ พวกเรามาถึงบนท้องฟ้า เหนือจัตุรัสการ์เด้นกันแล้ว สมาชิกทุกคน กระโดดร่มลงไปเดี๋ยวนี้!”สิ้นเสียง เขาก็ประตูเครื่องบินอย่างรวดเร็วสมแล้วที่ทีมงูหางกระดิ่งได้รับการฝึกฝนกันมาเป็นอย่างดี พวกเขาพากันกระโดดลงไปได้อย่างราบรื่นในไม่ช้า ร่มดอกไม้สีดำก็ปรากฏอยู่บนท้องฟ้าในยามค˹าคืนด้วยความเงียบสงัดความมืดมิดในตอนกลางคืนช่วยพรางตัวพวกเขาเอาไว้ และไม่มีใครที่กล้าร่อนลงมาที่นี่ตอนกลางวันแสกๆ อย่างแน่นอน“ทั้งสองคน รีบลงไปกันได้แล้ว”หลังจากที่สมาชิกทุกคนในทีมงูหางกระดิ่งได้กระโดดลงไปอย่างรวดเร็ว บนเครื่องบินก็เหลือเพียงแค่เพนนีสัน ฉินเฉา และซีเท่านั้น“ระวัง!”ฉินเฉาขมวดคิ้วมุ่น และรีบผลักร่างของเพนนีสันในทันที“แม่งเอ๊ย นายทำบ้าอะไรเนี่ย!”เพนนีสันที่ก้าวถอยหลังไปสองก้าวได้แต่งุนงงแต่ทันใดนั้นเอง จู่ๆ ห้องโดยสารของเครื่องบินลำนี้ก็ถูกตัดขาดออกจากกันอย่างกะทันหันปีศาจที่ดูดุร้ายตนหนึ
