อย แล้วออกแรงผลักอีกฝ่ายอีกสองหนแต่ร่างกายของฉินเฉานั้นราวกับหินผาในเมฆหมอก เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่เคลื่อนไหว“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมศพถึงได้ตัวแข็งแบบนี้?”ชายตาเดียวหันหน้าไปมอง พร้อมกับเบ้ปากพูดออกมา“ศพ? แกบอกว่าใครเป็นศพ?”แต่เมื่อหันไป เขากลับพบกับใบหน้ายิ้มแย้มของฉินเฉา“เฮ้ย!”หัวใจของชายตาเดียวแทบจะร่วงหล่นลงมา“กะ แกไม่เป็นอะไรเลย!”“แกไม่มีเรี่ยวแรงฟันดาบแบบนั้น แล้วฉันจะเป็นอะไรไปได้ยังไง?”ฉินเฉากล่าว พร้อมกับยกกระบอกปืนขึ้นมา ปลายกระบอกจ่อเข้าที่ดวงตาเลเซอร์ของอีกฝ่าย“ฉันว่าคนที่น่าเป็นห่วง น่าจะเป็นตัวแกเองมากกว่า”เมื่อพูดจบ เขาก็ลั่นไกด้วยความรวดเร็วทันทีปัง! ลูกกระสุนปืนทะลุเข้าที่นัยน์ตาเลเซอร์ของชายตาเดียว ก่อนที่จะพุ่งออกไปจากด้านหลังศีรษะผู้ชายคนนี้เสียชีวิตลงอย่างรวดเร็ว“จบสักที พวกเราไปกันได้แล้ว”เมื่อฉินเฉาเคลียร์เส้นทางสำเร็จ เขาจึงหันไปพูดกับนักศึกษาที่กำลังหวาดกลัวนอกจากเหลียวซาซาที่ยังคงมีท่าทีเป็นปกติและเดินตามฉินเฉาไปนักศึกษาคนอื่นต่างก็ยังคงยืนนิ่งงัน ไม่กล้าขยับตัวไปไหนอย่างโง่งม“เป็นอะไรไป? พวกนายอยากจะกลายเป็นขี้เถ้าไปพร้อมกับที่นี่เหรอ? ก็ได้ ฉันไม่ชอบบังคับใจใครอยู่แล้ว ถ้าพวกนายอยากอยู่นัก ฉันก็จะไม่บังคับ”หลังจากที่พูดจบ ฉินเฉาก็พาเหลียวซาซาเดินออกไปข้างนอกทันทีทันใดนั้นเหล่านักศึกษาก็พลันได้สติ แล้วรีบตามฉินเฉาไปล้อเล่นหรือไง?ใครจะอยากกลายเป็นขี้เถ้า
