วามรักชาติบ้านเมือง แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะต้องลงเอยแบบนี้……………ถ้าหากว่ากลับไปไม่ได้แล้วจริงๆ …………พวกเขาจะทำยังไงดี?หยางเหล่ยเห็นสีหน้าวิตกกังวลของทุกคน เขาก็พลันกลอกตา แล้วกล่าวขึ้นมาว่า“ไม่ต้องห่วงนะทุกคน ถึงยังไงพวกเราก็เป็นปราชาชนชาวจีนปีศาจพวกนั้นไม่กล้าเริ่มลงมือกับพวกเราตรงๆ หรอก ขอเพียงแค่อดทนเอาไว้จนกว่าจะได้พบเอกอัครราชทูตก็พอแล้ว”“แต่………จะต้องอดทนไปจนถึงเมื่อไหร่ล่ะ………..”หลี่ซินถามด้วยเสียงแผ่วเบาคำพูดของหลี่ซินคือสิ่งที่ทุกคนอยากจะพูดเช่นเดียวกัน“ทุกคนอดทนเอาไว้ก่อนนะ ขอเพียงแค่พวกเราร่วมมือร่วมใจกันพวกเราก็จะต้องผ่านความยากลำบากในครั้งนี้ไปได้แน่นอน”เหลียวซาซาเอ่ยปากขึ้นมาบ้างคำพูดของสาวสวยคนนี้ได้ปลอบประโลมจิตใจของทุกคนทันทีแม้แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ก็ยังกล้าหาญได้มากขนาดนี้ แล้วผู้ชายอย่างพวกเขาจะมัวเอาแต่รู้สึกเสียใจได้ยังไง?หยางเหล่ยจ้องมองเหลียวซาซา เขารู้สึกชื่นชมผู้หญิงคนนี้มากขึ้นกว่าเดิม“ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะกลับบ้านได้เมื่อไหร่ล่ะ?”หลี่ซินเอ่ยถามเหลียวซาซา“อีกไม่นานหรอก ตอนนี้มีคนมาช่วยพวกเราแล้ว”ภาพของฉินเฉาปรากฏขึ้นมาในหัวของเหลียวซาซาทันที“จริงเหรอ?”“ยัยโง่ ฉันเคยโกหกเธอหรือไง?”เหลียวซาซาลูบหัวหลี่ซินเมื่อก่อนเธอเป็นคุณหนู และยังเป็นน้องคนเล็กสุดในบ้าน ทั้งฉินเฉาและพี่หยูลู่ต่างก็ให้ความเอ็นดูเธอแต่ว่าตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนเป็นพี่สาวของหลี่ซินในเวลานี้เธอเข้าใจแล้ว
