พวกเขา“ซาซา……….พะ พวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะ………….”ในเวลานี้หลี่ซินกำลังตื่นตระหนกเป็นอย่างมากถึงแม้ว่าจะเคลื่อนไหวด้วยความกล้าหาญมากก็ตาม แต่ในตอนนี้มีเจ้าหน้าที่ตำรวจมากมายที่จ้องมองมา และกำลังจะลากตัวพวกเขาไปยังต่างประเทศพวกเขายังไม่ทันที่จะได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการเลยแท้ๆ สำหรับเด็กที่ถูกทางบ้านตามใจมาโดยตลอดจะทนรับเรื่องนี้ได้ยังไง?“ไม่ต้องห่วง พวกนั้นไม่กล้าทำแบบนั้นกับพวกเราหรอก”เหลียวซาซากล่าวขึ้นมาเสียงดัง “ถึงยังไงนี่ก็ไม่ใช่สงครามโลกครั้งที่สอง ปีศาจกลุ่มนี้จะไม่แตะต้องพวกเรา เว้นแต่ว่าพวกเขาอยากจะสร้างข้อพิพาทระหว่างประเทศขึ้นมา”“ใช่ พวกเราแค่เดินตามพวกมันไปอย่างสงบเท่านั้นก็พอแล้ว”หยางเหล่ยแอบพยักหน้า แล้วกล่าวออกมาเสียงดังเช่นกัน “มีนักศึกษาอีกหลายคนที่รู้เรื่องการเคลื่อนไหวของพวกเรา พวกเขาจะต้องรายงานเรื่องนี้ออกไปแน่ เชื่อฉันเถอะ วันพรุ่งนี้เช้า พวกเราจะต้องได้พบกับทูตของพวกเราในกรมตำรวจทางทะเลแน่นอน”เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเหล่ยและเหลียวซาซา กลุ่มนักศึกษาจึงรู้สึกโล่งใจ และยอมเดินตามเจ้าหน้าที่ตำรวจของประเทศญี่ปุ่นไปแต่โดยดีถึงแม้ว่าปากของเหลียวซาซาจะพูดออกไปแบบนั้น ด้วยสีหน้าที่เข้มแข็งและไม่แยแสต่อสิ่งใดแต่แท้ที่จริงแล้วเธอกำลังนึกกังวลใจมากเพราะถึงยังไงนี่ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ถ้าหากพี่หยูลู่รู้เรื่องนี้เข้า อีกฝ่ายจะต้องรีบปรี่เข้ามาแน่นอนแต่ในไม่ช้า
