ชเล่มนี้แทงจนทะลุอย่างแน่นอน“ฉันบอกแล้วไงว่าไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้ว!”ภูตผีเพลิงที่อยู่ข้าง ๆ ตวาดออกมา “ฉันจะฆ่านังนั่นให้เอง!”เมื่อพูดจบ เขาก็หยิบปืนพกออกมาและดึงสลักนิรภัยฉึก!แต่ฉินเฉานั้นเคลื่อนไหวได้รวดเร็วกว่า เขาขว้างกริชไปยังปืนพกกระบอกนั้น ให้กริชลอดผ่านไกปืน และปักลงไปบนต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังช่างเป็นทักษะการใช้มีดที่สวยงามมาก“แม่งเอ๊ย ไอ้หมอนี่มันใช้กริชกับฉันเชียวเหรอ!”ภูตผีเพลิงเหงื่อไหลลงมาด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย “ถ้าบิดาเจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง?”เจ็บตัวเหรอ?อีกเดี๋ยวแกก็จะได้ตายอยู่แล้วฉินเฉาคิดขึ้นมาในใจ“เจ้าสี่ นายใจเย็น ๆ ลงก่อนนะ”เฉินเค่อเฉียงรีบพูดขึ้นมากริชของภูตผีมีดนั้นอันตรายเกินไป“ถ้าหากใครกล้าทำร้ายเธอ ก็อย่ามาต่อว่าที่ฉันไม่ไว้หน้าพี่น้องล่ะ”ฉินเฉาถือกริชเอาไว้ในมือ แล้วกล่าวออกมาอย่างเย็นชา“ช่างเถอะ พี่ใหญ่ ปล่อยเขาไปเถอะ”ภูตผีสุนัขเกลี้ยกล่อม “ที่นี่ยังไม่ปลอดภัย อีกเดี๋ยวพวกตำรวจก็คงจะไล่ตามมาถึงแล้ว”“เจ้าสี่ นายคิดดูให้ดี ๆ ล่ะ”เฉินเค่อเฉียงทำได้แค่กล่าวอย่างจนปัญญา“ไปกันได้แล้ว อย่าปล่อยให้หัวหน้าใหญ่ต้องคอยนานเลย”เมื่อพูดจบ เขาก็เริ่มเดินมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกฝ่ายภูตผีเพลิงและคนอื่น ๆ ได้แต่ส่ายหน้าและเดินตามหลังไปฉินเฉาพาซ่างกวนหยานเดินตามหลังทั้งสี่คนไปด้วยความพอใจ“นายช่วยฉันเอาไว้ทำไม?”ในขณะที่กำลังเดินกันไปอยู่นั้น ซ่างกวนหยานก็ได้เอ่ยปากพูดขึ้นมาเฉ
