่องนักใช่มั้ย!”ภูตผีเพลิงหงุดหงิดขึ้นมา ทำไมวันนี้ภูตผีมีดถึงได้ทำตัวขัดแข้งขัดขาเขานัก?เขาทนไม่ไหวขึ้นมา ถึงแม้ว่าจะเป็นพี่น้องกัน แต่ความอารมณ์ร้อนของภูตผีเพลิงก็เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่ภูตผีทั้งห้าคนเขาใช้กระบอกปืนในมือทุบฉินเฉาทันทีแต่การเคลื่อนไหวของฉินเฉานั้นน่าสยดสยองมาก เขาจ่อกริชบนลำคอของหลิวจางด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างนั้นคว้ากริชอีกเล่มและขว้างเข้าใส่ปืนพกจนกระเด็นออกไปอย่างไม่คาดคิดจากนั้นกริชก็จ่อเข้าที่หัวใจของภูตผีเพลิงด้วยระยะห่างที่ไม่ถึงสองมิลลิเมตรภูตผีเพลิงเหงื่อไหลไปทั่วใบหน้า เมื่อเห็นกริชที่ขยับเข้ามาใกล้ถึงขนาดนี้“หยุดเดี๋ยวนี้!”เฉินเค่อเฉียงที่เห็นแบบนั้นคำรามออกมาทันที “พวกนายบ้าไปกันหมดแล้วเหรอ! พวกเราทุกคนเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน แต่จะมาเข่นฆ่ากันเองเนี่ยนะ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าเคยพูดอะไรเอาไว้ตอนที่อยู่ในถิ่นเดิม?”เมื่อเฉินเค่อเฉียงออกปากพูด ภูตผีเพลิงก็ก้าวถอยหลังไปด้วยความหวาดผวา“ใครใช้ให้มันมายั่วโมโหฉันไม่หยุดล่ะ?”“ฉันก็แค่อยากจะให้นายใจเย็นลงก่อนเท่านั้น”ฉินเฉากลับมาอยู่ข้าง ๆ หลิวจาง แล้วชี้ไปยังตำรวจสาวคนนี้ “ในเมื่อตำรวจหญิงคนนี้แอบขึ้นมาบนเครื่องบินได้ นั่นแปลว่าตำแหน่งของเธอจะต้องไม่ธรรมดา ถ้าหากพวกเราพาเธอไปด้วย เธอก็จะกลายเป็นเกราะป้องกันให้พวกเราได้อีกหลายชั้น”“ที่จริงแล้วผู้หญิงคนนี้ก็มีประโยชน์อยู่นิดหน่อย”ในขณะนั้นเอง ภูตผีหมัดที่นิ่ง
