แล้ว ภูตผีมีดก็ปิดประตูเบา ๆเขาจ้องมองหลิวชวนที่กำลังนอนอยู่บนเตียง แล้วยกยิ้มบนมุมปากขึ้นอย่างอารมณ์ดีในสายตาของเขา นี่ก็ไม่ต่างอะไรไปจากการเชือดแกะ“น่าสนุกจริง ๆ”เขาหยิบมีดผ่าตัดออกมาจากกระเป๋าเนื่องจากกลัวว่าจะถูกตรวจสอบ การพกมีดผ่าตัดมานั้นจะปลอดภัยมากกว่าอีกทั้งมีดผ่าตัดก็ยังแหลมคมมากเพียงพอที่จะส่งใครสักคนไปสู่ความตายได้ภูตผีมีดค่อย ๆ ก้าวเดินไปข้างหน้า เมื่อจ้องมองหลิวชวนที่นอนอยู่บนเตียง รอยยิ้มของเขาก็ยิ่งฉีกกว้างมากขึ้น“ตายซะเถอะ!”เขาเล็งตำแหน่งไปยังหัวใจของหลิวชวน แล้วเงื้อมแทงมีดลงไปอย่างแม่นยำแต่ในขณะนั้นเอง หลิวชวนที่ควรจะนอนหลับอยู่ก็ยื่นมือข้างหนึ่งขึ้นมาคว้าข้อมือของเขาเอาไว้อย่างแน่นหนาภูตผีมีดตกตะลึงเป็นอย่างมาก หลิวชวนมีท่าทีเหมือนคนไข้ซะที่ไหน?อีกฝ่ายจับข้อมือของเขาเอาไว้แน่น จนเขาไม่มีเรี่ยวแรงที่จะสะบัดออก อย่างกับว่ากำลังถูกคีมเหล็กหนีบเอาไว้“ในที่สุดก็มาสักทีนะ ปล่อยให้ฉันรอแกอยู่ได้ตั้งนานสองนาน”หลิวชวนคนนั้นเงยหน้าขึ้น แล้วส่งยิ้มให้ภูตผีมีดอย่างกะทันหัน“แกไม่ใช่หลิวชวนนี่!”ภูตผีมีดร้องอุทานออกมาทันที“แกเป็นใคร!”“ฉันเป็นปู่ของแกยังไงล่ะ!”หลิวชวนสะบัดผ้าห่มออกไป แล้วยกเท้าขึ้น เตะเข้าที่ท้องน้อยของภูตผีมีดทันทีผลั่ก! ร่างของภูตผีมีดกระเด็นไปกระแทกติดกำแพงด้านหลัง“อั่ก!”เพราะฝ่าเท้านั้น ช่องท้องของภูตผีมีดจึงได้รับบาดเจ็บและกระอักเลือดออกมาคำโตเป็นยอดฝีมือง
