น้องสาวเอ็งเถอะ บิดาบาดเจ็บอยู่ พูดอะไรไป แกก็เลยไม่ฟังใช่มั้ย?”หลิวชวนนึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีฝ่ายหวังหงนั้นทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาในสมาคมต้าฉิน คำพูดของหลิวชวนและหลงเบลนั้นถือว่าเป็นใหญ่ ปกติแล้วจึงมักจะไม่มีใครกล้าขัดความต้องการของสองคนนี้“ดื่มกับน้องสาวแกสิ!”ฉินเฉานั้นยื่นมือไปตบหน้าผากของหลิวชวนอย่างไม่เกรงใจอามิตตาพุทธ…..หวังหงได้แต่พูดในใจ มีแค่นายท่านฉินเท่านั้นที่จะกล้าทำแบบนี้ในสายตาของพวกเขา การกระทำแบบนี้ก็ไม่แตกต่างอะไรไปจากการสัมผัสก้นเสือแต่แน่นอนว่าใบหน้าของพี่ชวนนั้นไม่ใช่ก้นเสือ…..นี่เป็นแค่การเปรียบเปรย แค่เปรียบเปรยเท่านั้นจริง ๆ นะ!“บาดเจ็บอยู่แท้ ๆ ยังจะทำแบบนี้อีกเหรอ? จะดื่มก็ดื่มได้ แต่นายต้องรอให้หายดีก่อน บิดาจะปล่อยให้ดื่มจนตายไปเลย”ฉินเฉาถลึงตาใส่หลิวชวน“คะ ครับ…..”หลิวชวนไม่กล้าขัดฉินเฉา “ใช่แล้ว! พี่ฉิน… ผมเห็นลายสักรูปแมงป่องบนหลังมือของคนที่ทำร้ายผมด้วย”“โอ้?”ฉินเฉาเลิกคิ้วขึ้นทันทีพอกำลังกังวลว่าไม่มีเบาะแสอะไรเลย หลิวชวนก็ได้ให้เบาะแสอย่างหนึ่งมา“ดีมาก ฉันจะให้คนไปสืบดู ส่วนนายก็ทำใจให้สบายแล้วพักรักษาตัวไปเถอะ”“โอ้… ผมนอนไม่ได้หรอกครับ…..”“ถึงนอนไม่ได้ก็ต้องนอน ภายในเจ็ดวันนี้ ฉันขอสั่งไม่ให้นายลุกขึ้นมาจากเตียง”“หา? งั้นถ้าผมปวดฉี่ขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ…..”“ฉันจะให้คนเตรียมโถปัสสาวะเอาไว้ให้นาย”“ไม่เอาน่า…..”หลิวชวนรู้สึกเจ็บปวดจนนึกอยากตายขึ้นมาแต่ฉินเฉาไ
