ให้กับมนุษย์และยังห้ามไม่ให้มนุษย์รู้เรื่องนี้อีกช่างน่ารำคาญเสียจริง!แต่ใครใช้ให้เธอไปสัญญากับปีศาจตนนั้นล่ะ?เจ้าปีศาจที่สมควรตายตนนั้น หลังจากที่พาเธอออกมา ก็ไม่ปรากฏตัวออกมาให้เห็นอีกเลยเมื่ออยู่ในโลกมนุษย์แห่งนี้ ถังถังยังไม่เห็นว่ามันจะมีดีที่ตรงไหนอย่างในช่วงนี้เธอมองเห็นความเห็นแก่ตัวและความโลภของผู้คนได้มากมายโลกแบบนี้จำเป็นที่จะต้องมีพระเจ้าคอยสั่งสอนสิถึงจะถูกอย่างนักศึกษาที่อยู่รอบ ๆ พวกนี้ก็เหมือนกัน แต่ละคนมีความราคะฉายชัดอยู่ในแววตา มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่คิดจะมาอ่านหนังสือจริง ๆถังถังได้แต่ส่ายหน้า แต่ในขณะที่เธอคิดที่จะหาวิธีติดต่อกับปีศาจตนนั้น เพื่อขอออกไปจากที่นี่ คิ้วของเธอก็พลันขมวดติดกันมุ่น“ลำแสงนิทรา!”เธอรีบร่ายมนตร์ออกไปอย่างไม่ลังเลลำแสงสีขาวพุ่งตรงขึ้นไปยังหลังคา และระเบิดออกมา ก่อนที่จะแยกออกจากกันเพียงชั่วพริบตา ลำแสงสีขาวที่ว่าก็ได้แพร่กระจายไปทั่วห้องอ่านหนังสือแห่งนี้ผู้คนที่อยู่ในห้องอ่านหนังสือต่างรู้สึกง่วงนอนขึ้นมาอย่างฉับพลัน“อืม ง่วงจังเลย…..”หลี่นายกมือขึ้นขยี้ตา พลางเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟที่อยู่บนโต๊ะมาอย่างไม่รู้ตัวแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้สัมผัสมัน เธอก็ถูกความง่วงงุนอย่างรุนแรงสะกดเอาไว้ในไม่ช้าเธอก็ฟุบลงไปบนโต๊ะ และนอนหลับสนิทไม่ต่างจากคนอื่นๆ“ฮิ ๆ สมแล้วที่เป็นเทวทูตระดับกลาง ประสาทสัมผัสไวมากทีเดียว”ในขณะนั้นเองควันสีดำทมิฬก็ปรากฏออกม
