นขณะนั้นเอง เสียงบางอย่างก็ดังสะท้อนขึ้นมาอย่างชัดเจนกระบี่สีขาวเล่มหนึ่งพลันหักกระเด็นออกไปในเวลานี้ทุกสายตาต่างจ้องมองด้วยความตกตะลึงคนที่จู่ ๆ ก็โผล่มาลงมือเป็นใครกันแน่?“ทำลายวิชาคาถาได้จริง ๆ ด้วย”ฉินเฉาจ้องมองกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ที่หักเป็นสองท่อน แล้วเบ้ปาก“ถึงกับทำให้กระบี่ของฉันหักได้เชียวเหรอ?”“ฉินเฉา!”ทันทีที่กุนซือเห็นชายคนนี้ เขาก็รู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“ดีมาก ดีจริง ๆ ข้ากังวลแทบแย่ว่าเจ้าจะไม่ปรากฏตัวออกมา แต่ก็ส่งตัวเองมาถึงหน้าประตูจนได้”ฉินเฉา!เฟิงหลานและคนอื่น ๆ เบิกตากว้าง ผู้ชายคนนี้คือคนผู้ยิ่งใหญ่ ที่ทำให้แปดสำนักบรรพกาลต้องสั่นสะเทือนงั้นเหรอ?เท่าที่เห็นก็ไม่เห็นว่าจะยิ่งใหญ่ตรงไหน กลับดูเหมือนอันธพาลเสียด้วยซ˺าฉินเฉา?มังกรขาว อ้าวหานก็ลืมตาขึ้นมาเช่นกัน นี่คือตัวตนที่ถูกขึ้นบัญชีดำบนสวรรค์เหล่าจุนเกลียดชังเขาแทบตายแต่ทำไมเขาถึงได้ปรากฏตัวออกมา? ยิ่งไปกว่านั้นยังดูเหมือนว่าจะมาช่วยตนด้วย“ไม่ใช่ว่าพอมีกระบี่เล่มนั้น แกถึงได้เก่งกาจขึ้นมาหรอกเหรอ?”ฉินเฉาจ้องมองกุนซือ แล้วกล่าวออกมาว่า “นี่ถ้าหากว่าแกได้ขวานของพ่านกู่ไป ก้นของแกจะไม่ลอยขึ้นไปถึงสวรรค์เลยเหรอ?”“เหอะ! สิ่งเดียวที่ร้ายกาจในตอนนี้ ก็เห็นจะมีแต่ฝีปากของเจ้าเท่านั้นแหละ”กุนซือกล่าวด้วยน˺าเสียงเย็นชา “วันนี้มันจะต้องเป็นวันตายของเจ้า”“แกคิดแบบนั้นเหรอ?”ฉินเฉาสอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แ
