ตไม่ได้ แต่อนาคตก็ยังมีหลายเส้นทาง”“นายหมายความว่ายังไง?”“ข้ารู้ว่าเจ้าเคยเดินทางข้ามกาลเวลามาก่อน ข้าเคยเห็นมันในความทรงจำของเจ้า”“เชี่ย นี่ถึงกับแอบดูความทรงจำของบิดาเชียวเหรอ? ตาแก่โรคจิตรีบไสหัวออกไปจากร่างของบิดาเดี๋ยวนี้เลย!”ฉินเฉาตะโกนสาปแช่งด้วยความโกรธ“ไม่มีทาง ตอนที่เจ้าดูดซับวิญญาณกระบี่เข้ามา ข้าก็จำเป็นที่จะต้องทนรับความทรงจำของเจ้ามาด้วยเหมือนกัน เจ้าเองก็รู้ว่าวิญญาณกระบี่ได้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายของเจ้าไปแล้ว”“บัดซบ ถ้าหากเป็นสาวน้อยฉันก็ยังพอทำใจได้ แต่นี่มันตาแก่เองซวยชัด ๆ!”“ไอ้หนู อย่าได้พูดแบบนั้นเลย”หลัวเนี่ยไม่ได้โกรธเคืองไปกับคำพูดของฉินเฉา แต่เขาหัวเราะออกมาแทน “มีคำกล่าวเอาไว้ว่า บ้านที่มีคนแก่ก็เหมือนกับมีทรัพย์สมบัติ เรื่องที่ข้ารู้นั้นมีอยู่มากมาย เรื่องที่เจ้าไม่รู้ หรือแม้แต่เรื่องที่มังกรสาวของเจ้าก็ไม่รู้ ข้าย่อมรู้ทั้งหมด”“เหอะ! แต่ฉันก็รู้เรื่องที่นายไม่รู้ก็แล้วกันนั่นแหละ”ฉินเฉาหมายถึงสิ่งต่าง ๆ ในยุคสมัยใหม่“เมื่อก่อนข้าอาจจะยังไม่รู้ แต่ในตอนนี้ยังมีอะไรอีกบ้างที่ข้าไม่รู้?เจ้ามีข้าอยู่ ก็เท่ากับว่าเจ้ามีไป่ตู้มีชีวิต!”“เชี่ย…..”ฉินเฉาลืมไปเลยว่าชายคนนี้กำลังแบ่งปันความทรงจำร่วมกับเขาอยู่“ข้าก็แค่อยากจะบอกเจ้าว่า ทุกสิ่งที่เจ้าเคยสัมผัสมา ล้วนเป็นประวัติศาสตร์ที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงไปได้ แต่ทว่าอนาคตนั้นเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน ทุกอย่างที่เจ้าไ
