“ในที่สุดพวกนายก็ออกมากันสักที”เมื่อเห็นฉินเฉาและหวงฝู่อิงลั่วค่อย ๆ ทิ้งตัวลงมาจากอากาศ โรซี่จึงโล่งใจได้ในที่สุด “ถ้าให้รอนานกว่านี้ ฉันกลัวว่าตัวเองจะทนไม่ไหวแล้วไปหาทั้งสองคนเองแล้ว”จากนั้นดวงตาของสาวน้อยก็จับจ้องลงบนร่างของเด็กน้อยหลัวเต๋อที่พุ่งทะยานลงมาด้วย และแล้วเธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ“พระเจ้า พวกนายหายอยู่ด้วยกันแค่แป๊บเดียว….. นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมีลูกโผล่มาด้วยล่ะ? โอ้ เรียกป้าสิจ๊ะ…..”“นะ นี่ไม่ใช่ลูกของพวกเราสักหน่อย”หวงฝู่อิงลั่วหน้าแดงก˹า เธอรีบอธิบายทันที “ขะ เขา…..”“แม่งเอ๊ย!”หลัวเต๋อตะโกนเสียงดังลั่น “ข้าไม่ใช่เด็ก ข้าคือหลัวเต๋อต่างหาก”“หลัวเต๋อเหรอ?”ชื่อนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับโรซี่ เธอมองเด็กน้อยให้ดีอีกครั้งแล้วพูดขึ้นมา “ไม่เห็นเหมือนแบบนั้นเลย ดูยังไงก็เป็นแค่เด็กน้อยที่น่ารักและบอบบางเท่านั้นเอง รีบเรียกฉันว่าป้าสิ”“เชี่ย ข้าคือหลัวเต๋อ ให้น้องสาวเจ้าเรียกว่าป้าเองเถอะ!”หลัวเต๋อทำท่าจะเดินเข้าไปหาเรื่องผู้หญิงคนนี้ไม่เข้าใจคำพูดของคนอื่นเลยหรือไง?“ปีศาจน้อย อย่าได้คิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้า”เปลวไฟสีขาวปะทุขึ้นบนฝ่ามือของหลัวเต๋อ “หากเจ้ากล้าเรียกข้าว่าเด็กน้อยอีก ข้าจะไม่ให้อภัยเจ้าแน่นอน”“เอาล่ะ ๆ นายจะไปต่อล้อต่อเถียงกับโรซี่ทำไม เธอก็มีนิสัย…..น่ารักแบบนี้แหละ”ฉินเฉาเข้ามาทำหน้าที่เป็นผู้สร้างความสันติสุข เขายื่นมือข้างหนึ่งไปดับเพลิงหยินเก้าเ
