้น มันก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้า”สิ้นเสียง ร่างของหลัวเนี่ยก็พลันหายลับไปทันที……………………………..“ฝ่ามือกิเลน!”เฮยฉีหลินพุ่งตัวไปยังด้านข้างกระบี่ยักษ์เล่มนั้น แล้วใช้วิชาฝ่ามืออันรุนแรงโจมตีเข้าใส่ฉินเฉาฝ่ามือที่ก่อตัวขึ้นด้วยเพลิงวิบัติเก้าสวรรค์อันบริสุทธิ์ พลังของมันช่างรุนแรงมาก“จิตมารผสานร่าง!”ฉินเฉาเริ่มใช้วิชาที่หลัวเนี่ยมอบให้ในทันทีมีเวลาหนึ่งนาทีเท่านั้นแต่แค่หนึ่งนาทีก็เพียงพอแล้วพลังทั้งหมดที่อยู่ในวิญญาณกระบี่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของฉินเฉาอย่างต่อเนื่องเขารู้สึกได้ในทันทีว่าตัวเองมีพลังที่แข็งแกร่งอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเฮยฉีหลินในอดีตนั้นเป็นตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวมาก แต่เมื่อมองผ่านสายตาของเขาในเวลานี้ มันกลับไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้อย“ฝ่ามือวัชระ!”เขายกมือขวาขึ้นมาทันที และใช้วิชาฝ่ามือที่แข็งแกร่งที่สุด ซึ่งเขาเพิ่งจะได้รับมันมาจากการฝึกฝนเมื่อไม่นานนี้ตูม!เมื่อฝ่ามือของคนทั้งคู่พุ่งเข้าปะทะกัน ระเบิดอันรุนแรงก็พลันพวยพุ่งออกมาทันทีเปลวไฟพุ่งชนกำแพงหินที่อยู่ด้านข้าง แต่เคราะห์ดีที่กำแพงหินเหล่านี้มีอาคมของหลัวเนี่ยลงทับเอาไว้ มันจึงไม่พังทลายลงไป แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแตกหักและมีเศษหินปลิวว่อนไปทั่วอยู่ดีบรรดาครึ่งเซียนที่อยู่รอบ ๆ ก็พบกับภัยพิบัติเช่นเดียวกัน พวกเขากระเด็นออกไปไกล และพุ่งชนเข้าใส่กำแพงหินแต่ละคนต่างเบิกตากว้างโดยทั่วกัน และจ้องมองการต่อสู้ของชายทั้งสองคนอย่
