“อะไรนะ!”ฉินเฉาสบถออกมาอย่างเหลืออด“แม่งเอ๊ย จะสอนให้บิดาใช้วิชาที่ล้มเหลวทำบ้าอะไร? อยากให้บิดาตายนักใช่มั้ย!”“ก่อนที่จะเกิดมหาภัยพิบัติของโลกและสวรรค์ขึ้น นี่เป็นทางออกเพียงอย่างเดียวของเจ้าเท่านั้น”กระบี่ปทุมพิสุทธิ์ลอยวนรอบร่างกายของฉินเฉาอยู่หลายครั้ง“และอย่างที่ข้าเคยพูดเอาไว้ จิตมารของเจ้าค่อนข้างที่จะไม่เหมือนใครเจ้าอาจจะเป็นผู้ที่ฝึกฝนวิชานี้จนสำเร็จก็ได้ เอาน่า ข้าจะคอยดูเจ้าให้ดีๆ เอง”กระบี่ปทุมพิสุทธิ์เล่มนี้ดูตื่นเต้นมาก“ใช่แล้ว ข้าลืมบอกเจ้า หลังจากที่เจ้าถูกข้าบังคับให้เข้ามาอยู่ในจักรวาลขนาดเล็กของเจ้าแล้ว หากเจ้าพ่ายแพ้ให้กับจิตมาร เจ้าก็จะมีจุดจบอย่างข้า ทั้งร่างกายและวิญญาณของเจ้าจะต้องถูกทำลาย”“เชี่ย หลัวเนี่ย ไอ้บัดซบเอ๊ย!”ฉินเฉาแทบจะบ้าตายอยู่แล้วเขาโดนหลอกจนได้อ๊ากกก!ในขณะที่ฉินเฉาคิดอยากจะฆ่ากระบี่ปทุมพิสุทธิ์ เสียงหัวเราะก็พลันดังก้องในจักรวาลแห่งนี้“หึ ๆ ๆ ….. กลับมาหาที่ตายหรือไง?”ร่างสีดำได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าฉินเฉา“ไอ้ขี้แพ้ วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีก็เลยจะมาบดขยี้แกยังไงล่ะ”ฉินเฉาจ้องมองจิตมารของตัวเองอย่างไม่วางตา“หึ ๆ ๆ ….. แต่ฉันว่าแกกำลังนึกอยากตายอยู่มากกว่า”จิตมารเอ่ยตอบออกไป แล้วขว้างสายฟ้าในมือเข้าใส่ฉินเฉากระบวนท่าน่าเบื่อแบบนี้อีกแล้วฉินเฉาคุ้นเคยกับวิชาของตัวเองดีอยู่แล้ว เขาจึงไม่ได้หลบเลี่ยงไปไหน อีกทั้งยังยื่นมือขวาออกไป ด้วยคิดที่จะทำลายสายฟ้
