ายอยู่กันแน่“นังผู้หญิงน่ารังเกียจ วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตายไปซะ!”เธอเพิ่งจะอาบน˺าเสร็จ ร่างกายที่หอมหวนของเธอมีควันลอยฟุ้งขึ้นมาเล็กน้อย อีกทั้งยังสวมชุดนอนตัวหลวมที่ฉินเฉาซื้อให้ความเย้ายวนได้แผ่ออกมาจากเรือนร่างของเธออย่างเต็มที่แต่ทว่าฉินเฉากลับไม่มีเวลาพอที่จะได้ชื่นชม เพราะว่าตอนนี้เธอกำลังโกรธมากเธอปลดปล่อยอสูรโลหิตที่ดูคล้ายกับงูไปพันรัดร่างของโรซี่ทันที“ใจเย็น ๆ ก่อน อิงลั่ว!”ฉินเฉาตื่นตระหนกทันที ถ้าหากหวงฝู่อิงลั่วผลีผลามลงมือขึ้นมาจะทำยังไง?ปีศาจสาวโรซี่สู้เธอได้ที่ไหน?เขารีบปลดปล่อยลำแสงสีทองใส่อสูรโลหิตทันที“ฉินเฉา อย่ามาขวางทางข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่ยอมเจ้าแน่!”หวงฝู่อิงลั่วตะโกนออกมาด้วยความโกรธ “ถึงกับทำเรื่องที่ไร้ยางอายกันตอนกลางวันแสก ๆ เจ้าจะเก็บนังปีศาจตนนี้เอาไว้ทำไม?”“กลางวันแสก ๆ เหรอ?”โรซี่ชี้นิ้วออกไปนอกหน้าต่าง “ดูให้ดีสิ ตอนนี้ฟ้ามืดแล้วต่างหากตัวเองยังแยกกลางวันกับกลางคืนไม่ได้ ยังมีหน้ามาบอกว่าฉันไร้ยางอายอีกเหรอ? ไปหาทางพัฒนาสมองของเธอก่อนเถอะ”“เจ้า เจ้า เจ้ารนหาที่ตายนักใช่มั้ย!”หวงฝู่อิงลั่วนั้นเป็นเด็กสาวที่ถูกศิษย์พี่คอยตามใจมาโดยตลอดเมื่อโกรธจนเลือดขึ้นหน้าแบบนี้ เธอจึงไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้นเธอยกมือขึ้นมาปลดปล่อยลูกศรที่ก่อตัวขึ้นมาจากอสูรโลหิตทันใดนั้นลูกศรจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนก็พุ่งลงมายังศีรษะของโรซี่ทันที“อิงลั่ว นี่เธอบ้าไปแล้วเหรอ!”ฉินเฉาตก
