ในที่สุดรถไฟเหาะก็หยุดลงหลังจากที่ลงมาจากรถไฟเหาะ ขาของนักท่องเที่ยวทุกคนก็พลันอ่อนแรงบางคนก็มีท่าทีตื่นเต้น บางคนก็หน้าซีดเผือดสหายที่นั่งข้าง ๆ ฉินเฉานั้นไม่กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเลยสักแอะ แต่หลังจากที่ลงมา เขาก็อ้าปากอาเจียนออกมาทันทีอาเจียนออกมาได้น่าอนาถจริง ๆ …..“ไม่เห็นจะน่าตื่นเต้นตรงไหนเลย”หวงฝู่อิงลั่วกระโดดลงมาเบา ๆ แล้วพูดขึ้นมาท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่จ้องมองเธอราวกับเป็นตัวประหลาดแม่งเอ๊ย ผู้หญิงคนนี้สุดยอดจริง ๆ!รถไฟเหาะคันนี้เคลื่อนที่เร็วราวกับบินได้ แต่เธอกลับลงจากรถโดยที่ไม่เปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อย“ตอนนี้เย็นมากแล้ว พวกเราควรจะกลับกันได้แล้ว”ฉินเฉาหันหน้าไปมองท้องฟ้า ดวงอาทิตย์กำลังจะตกดินบรรยากาศยามเย็นนั้นสวยงามราวกับม่านสีแดงที่ตกลงมายังเกาะซงเจียงแสงสีแดงได้สะท้อนอยู่บนใบหน้าของพวกเขาโดยเฉพาะโรซี่และหวงฝู่อิงลั่ว แก้มของพวกเธอกลายเป็นสีแดงก˹า ดูน่ารักน่าชังมากความงดงามของหญิงสาวทั้งสองคนได้ดึงดูดสายตาของผู้คนมากมาย“ไม่อยู่เล่นกันต่ออีกสักพักเหรอ?”ดูเหมือนว่าหวงฝู่อิงลั่วจะยังเล่นไม่หนำใจ“อืม ถ้ารอให้เย็นกว่านี้ เครื่องเล่นจะหยุดทำงานแล้ว”ฉินเฉาพูดออกมา “พวกเรากลับกันเถอะ วันพรุ่งนี้ฉันจะไปส่งเธอที่เมืองไท่กู่”“ก็ได้…..”หวงฝู่อิงลั่วรู้ว่าเธอพูดอะไรกับฉินเฉาไม่ได้ เธอเพียงแค่รู้สึกว่าวันนี้เวลาผ่านไปเร็วเกินไปยิ่งไปกว่านั้นพื้นที่ของคนสองคน กลับถูกผู้
