ข้ามาคว้าแขนของฉินเฉาเอาไว้“ไสหัวไปซะ”ฉินเฉายกเท้าเตะชายคนนั้นทันทีตูม!ร่างของชายคนนั้นกระเด็นไปชนเข้ากับรถยนต์ของตัวเอง จนรถยนต์ของเขาไถลออกไปด้วย“ไปจับมันเอาไว้!”“ไปจับตัวมันมากระทืบเร็วเข้า!”หลังจากที่ชายคนนั้นถูกเตะ คนกลุ่มหนึ่งที่ถืออาวุธในมือ ก็กระโดดลงมาจากรถตู้สองถึงสามคันที่จอดอยู่ใกล้ ๆ และเข้ามาล้อมฉินเฉาเอาไว้แน่นอนว่าคนที่เดินนำหน้าเข้ามาจะต้องเป็นชายที่เจาะปากคนนั้นเขาถือมีดผีเสื้อเอาไว้ในมือ และหมุนควงมีดเล่มนั้นไม่หยุด“ไอ้หนู เมื่อกี้นี้แกกล้ามากเลยนี่”ชายที่เจาะปากพูดขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ “แกไม่รู้จริง ๆ ใช่มั้ยว่าฉันเป็นใคร?”“แกเป็นคนบ้าที่หนีออกมาจากโรงพยาบาลหรือไง?”ฉินเฉาเอ่ยถามกลับไป“แม่งเอ๊ย รนหาที่ตายนักใช่มั้ย!”ชายผมสีแดงที่อยู่ข้าง ๆ ตะโกนขึ้นมาทันที “นี่คือพี่หลง หัวหน้าแก๊งของพวกเรา แกกล้ามายั่วโมโหพี่หลง ถ้าวันนี้แกไม่ตาย แล้วใครจะตาย?”“พี่หลงเป็นใคร? เธอเคยได้ยินชื่อนี้หรือเปล่า?”ฉินเฉาเอ่ยถามโรซี่“ไม่รู้สิ ในนรกไม่มีคนคนนี้อยู่ด้วย”“แล้วเธอล่ะ?”ฉินเฉาหันไปถามหวงฝู่อิงลั่วเช่นกัน“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน….. ในโลกของผู้ฝึกตนก็ไม่มีคนคนนี้”หญิงสาวทั้งสองคนกล่าวออกมาตามความจริงคราวนี้พี่หลงถลึงตาด้วยความโกรธจัด“ไม่รู้จักฉันใช่มั้ย? ถ้าหากวันนี้พวกแกเสียขาไปก็อย่ามาโทษฉันล่ะ!”“โอ้ พี่หลง อย่าพูดแบบนั้นเลย”ฉินเฉากลอกตาไปมา จู่ ๆ เขาก็นึกอยากจะเล่นสนุกกับพี่หลงขึ้
