้ถึงความผิดปกติมีอันตรายเกิดขึ้น!รถไฟเหาะมีปัญหางั้นเหรอ?ไม่ใช่ฉินเฉาเงยหน้าขึ้นไปอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่บนนั้น หยดเหงื่อเย็น ๆ ก็พลันไหลลงมาบนรางรถไฟเหาะที่สูงที่สุด มีชายคนหนึ่งกำลังสะพายกระบี่เล่มใหญ่อยู่บนแผ่นหลังไม่มีใครมองเห็นเขาเลยสักคน เพราะฉินเฉารู้ดีว่าอีกฝ่ายใช้ร่างหยางเทวะคนธรรมดาจึงมองไม่เห็นเขา“พวกเธอนั่งกันไปก่อนนะ ฉันขอไปต้อนรับแขกก่อน”อีกฝ่ายคงไม่ได้มาดีอย่างแน่นอนฉินเฉากังวลว่าอีกฝ่ายจะทำลายรถไฟเหาะ หากเป็นแบบนั้น คนที่นั่งอยู่บนรถไฟเหาะคงได้ประสบกับเคราะห์ร้ายแทนเขาจึงส่งกระแสจิตบอกหวงฝู่อิงลั่วและโรซี่ จากนั้นร่างหยางเทวะของเขาก็ลอยออกจากร่าง และบินไปยังรางที่สูงที่สุดทันที“เกิดอะไรขึ้น?”หวงฝู่อิงลั่วและโรซี่ต่างเงยหน้ามอง แต่จู่ ๆ รถไฟเหาะก็เพิ่มความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน และกราชากร่างของพวกเธอให้เคลื่อนที่ลงไปอย่างรวดเร็วในขณะที่คนบนรถไฟเหาะเริ่มส่งเสียงกรีดร้อง ฉินเฉาก็บินไปอยู่ตรงหน้าชายคนนั้น“ในที่สุดก็พบตัวข้าเสียที”ชายคนนั้นยืนกอดอกอยู่บนราง แล้วจ้องมองฉินเฉาด้วยรอยยิ้ม“ไม่เสียแรงจริง ๆ ที่ข้ารอเจ้าอยู่นาน”“แกเป็นใคร?”ฉินเฉาสัมผัสได้ถึงความมุ่งร้ายจากฝั่งตรงข้าม เขาขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถามออกไป“ข้าชื่อว่าหูฮ่าว เป็นศิษย์ของเซียนหลงว่านเฉิงแห่งศาลาปราบเซียน ส่วนกระบี่เทวะที่อยู่ด้านหลังของข้าชื่อว่าว่านจุน”“คนของศาลาปราบเซียน?”ฉินเฉานึกหงุดหงิดขึ้นมาท
