่าใครกันแน่ที่กลัว”สิ้นเสียง เท้าข้างหนึ่งก็ก้าวลงไปบนสะพานไม้ที่กำลังสั่นไหวไปมาสะพานไม้เล็ก ๆ ดังกล่าวนี้ถูกสร้างขึ้นอย่างเรียบง่าย มันมีเพียงแค่แผ่นไม้บาง ๆ และเชือกที่ผูกกันอยู่เท่านั้นด้านล่างเป็นแม่น˺าที่ไหลผ่าน สายน˺าได้สาดกระเด็นไปโดนต้มปาล์มที่ยื่นออกมาในแม่น˺าอย่างต่อเนื่องอย่างไรก็ตามสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงแค่ภาพที่เห็นเท่านั้น เพราะที่นี่ให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก จึงมีตาข่ายสีเขียวที่กางเอาไว้เหนือแม่น˺า ดังนั้นถึงแม้ว่านักท่องเที่ยวจะพลาดพลั้งตกลงไป ก็จะตกลงไปบนตาข่าย ไม่ตกลงไปในแม่น˺าถึงแม้ว่ามันจะทำให้บรรยากาศอันน่าสยองขวัญลดลงไปมาก แต่ความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวจะต้องมาเป็นอันดับแรกหวงฝู่อิงลั่วก้าวเท้าลงไปบนสะพานไม้ และเดินอย่างระมัดระวังถึงแม้ว่าสะพานไม้จะสั่นไหวไปมาได้ง่าย แต่ด้วยพื้นฐานการฝึกตนของหวงฝู่อิงลั่ว เมื่อเธอเหยียบลงบนสะพานไม้จึงแทบจะไม่เกิดเสียงใด ๆ และสั่นไหวแค่เพียงนิดหน่อยเท่านั้นจากนั้นเธอก็ค่อย ๆ เดินไปจนถึงกลางสะพานฉินเฉาและโรซี่เดินตามหลังเธอมา“ค่อยยังชั่ว….. ไม่เห็นจะมีอะไรน่ากลัวเลย”หวงฝู่อิงลั่วยิ้มออกทันที เธอลูบหน้าอกของตัวเอง แล้วหันหน้าไปคุยกับฉินเฉาแต่เมื่อเธอหันหน้ากลับไป จู่ ๆ ศพที่ถูกแขวนเอาไว้ก็ร่วงลงมาจากบนฟ้า และมาอยู่ตรงหน้าเธอมันกะทันหันเกินไปหน่อย…..หวงฝู่อิงลั่วกรีดร้องออกมา แล้วกระแทกฝ่ามือใส่ศพนั้น
