ธรรมชาติ มนุษย์นั้นตัวเล็กกว่าเสมอ“ใกล้จะถึงแล้ว!”หลังจากที่รอมาพักใหญ่ เมื่อหวงฝู่อิงลั่วเห็นประตูทางเข้าที่อยู่ใกล้ๆ เธอก็พลันโล่งใจทันที“เฮ้อ รอมาตั้งนาน”ฉินเฉาจ้องมองไปที่ประตูทางเข้าเช่นเดียวกันจากสถานที่ควรจะใช้เวลาเดินมาประมาณสิบนาที กลับต้องเข้าแถวรอคิวถึงครึ่งชั่วโมงเสียเวลาจริง ๆ“ถ้าถึงเวลา อย่ากลัวจนวิ่งหนีไปก็แล้วกัน”โรซี่กล่าวเสียดสีหวงฝู่อิงลั่ว“ฮึ่ม ข้าว่าคนที่จะวิ่งหนีออกมาน่าจะเป็นเจ้ามากกว่า”หวงฝู่อิงลั่วตอบโต้กลับไปในทันทียืนต่อแถวอีกไม่กี่นาทีก็จะถึงตาของพวกเขาทั้งสามคนแล้วแต่ในขณะนั้นเอง จู่ ๆ กลุ่มคนทางด้านหลังก็ส่งเสียงดังเอะอะโวยวายขึ้นมา“หลีกทางไปซะ!”“ออกไปให้พ้น!”“โอ๊ย แกมาผลักฉันทำไม!”“แม่งเอ๊ย ถ้าหากแกพูดอีกคำ บิดาจะฆ่าแกแน่!”เสียงก่นด่ามากมายพลันดังขึ้นเมื่อหันไปมองก็พบว่ามีกลุ่มอันธพาลที่ควงสาวสวยคนหนึ่งข้างกาย กำลังผลักคนที่กำลังเข้าแถวเพื่อเดินมาข้างหน้าดันมาเจอคนแซงคิวเข้าซะได้ในหัวของฉินเฉามีความคิดนี้ลอยเข้ามาทันทียิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการแซงคิวอย่างหน้าด้าน ๆ ซะด้วยผู้คนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังนั้นไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่พวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรใครจะกล้าไปยุ่งกับคนพวกนี้? หากโดนอัดขึ้นมา มันคงจะไม่คุ้ม“หลีกไป!”ชายที่เดินนำหน้ามานั้นใส่จิวบนริมฝาก เขาผลักผู้คนออกไปและก้าวเดินมาด้านหน้าและมือของเขาก็กำลังจะผลักหวงฝู่อิงลั่ว“หยุดนะ!”แต่หวงฝู่อิงลั่วเคลื่อน
