เตรียมเอาไว้ให้แล้ว”“นะ นี่มันอะไร? บะหมี่หยางชุนเหรอ?”หวงฝู่อิงลั่วกระพริบตาปริบๆ เธอเพิ่งเคยเห็นมันเป็นครั้งแรก“อืม แต่ว่ากลิ่นของมันไม่เหมือนกัน”“นี่คืออาหารที่คนในยุคสมัยใหม่เขากินกัน”ฉินเฉาชี้ไปที่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แล้วพูดขึ้นมาว่า “มันมีค่ามาก คนส่วนใหญ่ยังกินไม่ได้เลยด้วยซ˺า แต่ว่าวันนี้เธอมีโอกาสได้กินมันเชียวนะลุงฉินคนนี้มีสองชาม พวกเรามากินกันคนละชามเถอะ”“กะ ก็ได้…..”หวงฝู่อิงลั่วตอบรับความหวังดีนี้อย่างไม่มีทางเลือก “แต่ว่ามันไม่มีตะเกียบ….. แล้วจะกินกันยังไงล่ะ?”“บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของพวกเรากินกันแบบนี้”ฉินเฉาเอ่ยขึ้นมา พร้อมกับใช้พลังจิตทันใดนั้นเส้นบะหมี่ก็ลอยขึ้นมา และพันรอบนิ้วชี้ของฉินเฉาราวกับงู“หา? นี่มันอะไรกัน!”“บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของพวกเราแสดงให้เห็นถึงมารยาทในการทำความเคารพ และความอ่อนน้อมถ่อมตน”ฉินเฉากล่าวขึ้นมา ก่อนที่จะส่งนิ้วที่มีเส้นบะหมี่พันอยู่รอบๆ ให้หวงฝู่อิงลั่ว “พวกเราจะต้องป้อนให้แก่กันและกัน”“บะ แบบนี้ก็สกปรกน่ะสิ…..”หวงฝู่อิงลั่วส่ายหน้าทันที“พวกเราเพิ่งจะอาบน˺ากันไปเองนะ จะมีอะไรที่สกปรกอีกล่ะ?”ฉินเฉาคิดในใจอย่างมีความสุขนี่เป็นการละเล่นที่มีแต่ผู้ฝึกตนเท่านั้นที่จะทำได้ ไม่อย่างนั้นบะหมี่ร้อนๆ จะต้องลวกนิ้วอย่างแน่นอน“มะ มันกินแบบนี้จริงๆ เหรอ?”ในแววตาของหวงฝู่อิงลั่วยังคงฉาบไปด้วยความสงสัย“แน่นอน นี่เป็นธรรมเนียมอย่างหนึ่ง”ฉินเฉากล่าวออกมาด
