ำไมนิ้วมือถึงได้รับการปฏิบัติแบบนี้ เสียเปล่าจริงๆ!“ขะ ข้ากินอิ่มแล้ว…..”หวงฝู่อิงลั่วไม่รู้ว่าฉินเฉากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เธอรู้สึกอับอายเหลือเกินเมื่อต้องกินจากนิ้วมือของเขาโชคดีที่เธอยังตามความคิดของคนในยุคสมัยใหม่ไม่ทันไม่อย่างนั้นคงจะรับประกันชีวิตของฉินเฉาไม่ได้“ทำไมถึงอิ่มเร็วแบบนี้ล่ะ?”“ขะ ข้ายังไม่ชินกับธรรมเนียมในการกินบะหมี่….. ชะ ใช้วิธีกินแบบคนในยุคโบราณไปก่อนได้มั้ย…..”หวงฝู่อิงลั่วที่หน้าแดงก˹าเอ่ยขึ้นมา“ก็ได้”ฉินเฉายื่นมือข้างหนึ่งออกมา ทันใดนั้นตะเกียบที่อยู่ในห้องครัวก็ลอยเข้ามาอยู่ในมือของเขา“เธอใช้ตะเกียบกินเถอะ”“ค่อยยังชั่ว…..”หวงฝู่อิงลั่วเริ่มกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปด้วยความพอใจตอนที่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากนิ้วของฉินเฉา เธอก็ยังไม่รู้สึกอะไรแต่พอมากินในถ้วยอย่างในตอนนี้ หวงฝู่อิงลั่วกลับรู้สึกว่ามันอร่อยมากจริง ๆ“นี่มันบะหมี่อะไรกัน….. อร่อยกว่าบะหมี่หยางชุนเสียอีก….. ที่แท้คนในยุคของพวกเจ้าก็รู้สึกมีความสุขมากถึงขนาดนี้……”หวงฝู่อิงลั่วรู้สึกแบบนั้นขึ้นมาแต่ฉินเฉากลับเหงื่อตกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปราคา 1 หยวนมันอร่อยตรงไหน?มันคืออาหารขยะที่ไม่มีประโยชน์อะไรเท่านั้นถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าในบ้านของเขาไม่มีอะไรกินจริงๆ เขาก็ไม่มีทางกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบนี้หรอกถ้ารู้เร็วกว่านี้ แล้วบอกให้หลิวชวนซื้อของกินมาให้ด้วยก็คงจะดีในขณะที่กำลังคิดแบบนั้น เสียงเคาะประตูก็พลันดัง
