“สมควรตาย…..”ทั่วทั้งร่างกายของหลูเหม่ยจวนถูกสายฟ้าเซียนปกคลุมเอาไว้ อสูรโลหิตสีแดงห่อหุ้มร่างของเธออย่างแนบแน่นแต่ดูเหมือนว่าอสูรโลหิตจะต้านทานมันไม่ได้แล้ว สายฟ้าเซียนที่กระหน˹าผ่าลงมาได้ฉีกกราชากอสูรโลหิตออกไปไม่รู้ว่าสายฟ้าเซียนเหล่านี้จะกลืนกินหลูเหม่ยจวนเข้าไปตอนไหนหากไม่ใช่เพราะว่าเธอจะต้องรับมือกับวิชาว่านฝัวสู่นิพพานของหลวงจีนเฒ่าก่อนหน้านี้ เธอก็คงจะไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ที่แม้กระทั่งสายฟ้าก็ยังฝ่าออกไปไม่ได้“วันนี้คือวันตายของเจ้า”เฟิงเหลยซ่างเหรินลูบเคราขาวโพลนของตัวเอง แล้วหัวเราะออกมา “เพียงแค่เพราะว่าเจ้าได้ครอบครองพลังของผู้ยิ่งใหญ่เซียนฟ้าถึงได้ยิ่งใหญ่เหนือกว่าใครงั้นเหรอ? ข้าขอบอกเจ้าเอาไว้ ว่านี่คือจุดจบของผู้ที่คิดต่อต้านกลุ่มพันธมิตรแปดสำนักบรรพกาล!”“เป็นแค่ขยะไม่กี่ชิ้นเท่านั้น….. แต่กลับเอาจริงเอาจังเหลือเกิน…..”ด้วยนิสัยของหลูเหม่ยจวน เธอไม่มีวันที่จะยอมแพ้ไปทั้ง ๆ แบบนี้อย่างเด็ดขาดถึงแม้ว่าความอดทนจะมาจนถึงขีดจำกัด แต่เธอก็ไม่มีทางปริปากร้องขอความเมตตาออกมา“น้องสาวคนนี้ช่างดื้อรั้นจริง ๆ”เหลียงเมิ่งเหยาเอามือปิดปากของตัวเอง แล้วหัวเราะออกมา “ข้าควรจะเพิ่มอะไรบางอย่างให้กับเจ้าด้วย”สิ้นเสียงนั้น เธอก็ยกมือขวาขึ้น พร้อมทั้งเหยียดนิ้วชี้ที่เรียวยาวและแหลมคมของกรงเล็บมังกรขึ้นไปบนท้องฟ้าจักรวาลที่เคยเป็นสุญญากาศกลับมีอากาศที่มีพลังรุนแรงปรากฏขึ้นเป็นเกล
