นท่าที่เธอปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มกำลังกลับถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย“ข้าจะจัดการกับมันเอง!”เฟิงเหลยซ่างเหรินเป่าเคราของตัวเอง แล้วยื่นนิ้วออกมา ทำท่าราวกับกำลังจะสร้างเขตอาคมฮวงจุ้ยอย่างอื่นขึ้นมาแต่ฉินเฉาไม่มีความอดทนมากพอที่จะเล่นสนุกกับเขา เขามีเวลาไม่มากนัก มีเพียงแค่สิบนาทีหรือ 600 วินาทีเท่านั้น“เอาวิชาที่น่าเบื่อนั่นกลับไปซะ”เขากล่าวออกมา ในขณะที่ยื่นมือขวาหันไปยังเฟิงเหลยซ่างเหรินทันใดนั้นเอง ร่างของเฟิงเหลยซ่างเหรินก็ราวกับถูกใครบางคนจับตัวเอาไว้ เขาลอยขึ้นไปบนอากาศอย่างช้า ๆ“แค่ก ๆ ….. จะ เจ้า…..”เขาจ้องมองฉินเฉาที่อยู่อีกด้านหนึ่งด้วยสายตาตื่นตระหนก และรู้ดีว่าตนกำลังถูกคนตรงหน้าใช้วิชาบางอย่างควบคุม“อ่อนแอเกินไปจริง ๆ”ฉินเฉากล่าวออกมาเบา ๆแล้วดันฝ่ามือไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบาทันใดนั้นร่างกายของเฟิงเหลยซ่างเหรินก็ถูกผลักให้กระเด็นออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าเขาไม่รู้ว่าตัวเองลอยไปไกลแค่ไหน แต่ในที่สุดก็พุ่งชนเข้ากับดาวเคราะห์ดวงหนึ่งดาวเคราะห์ดวงนั้นเริ่มเกิดรอยแยกขึ้นมาเป็นทางยาวเปลวไฟสีแดงฉานปะทุออกมาจากรอยแยกนั้น นี่คือเปลวไฟที่อยู่ใจกลางของโลก“ฟะ เฟิงเหลยซ่างเหริน…..”ปรมาจารย์ใหญ่ทุกคนต่างตะลึงงันไปชั่วขณะ
