ฉินเฉากระเด็นออกไปจากหลุมทันใดนั้นกุนซือก็ฉวยโอกาสนี้ก้าวขึ้นไปเหยียบอยู่บนก้อนเมฆสีดำซึ่งมีสายฟ้าธรณีพิบัติผ่าตามมาด้วย เขาไม่สนใจแม้กระทั่งแขนที่ขาดไปของตัวเอง แต่รีบบินหนีและหายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตาเดียว“มารฟ้าดับสลายงั้นเหรอ? ผู้ชายคนนี้ช่างโหดเหี้ยมกับตัวเองเสียจริง”เสียงของหลัวเต๋อดังขึ้น“สิ่งที่เรียกว่ามารฟ้าดับสลาย คือการระเบิดวิญญาณแรกก่อตั้งของตัวเองชั่วคราว เพื่อรับพลังที่เพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าในชั่วขณะ แต่สิ่งที่ต้องแลกมานั้นคือความเสียหายอย่างแสนสาหัสของวิญญาณแรกก่อตั้งหากไม่ใช้เวลาสักร้อยปีก็ไม่อาจที่จะฟื้นคืนกลับมาได้ คราวนี้เจ้าได้สร้างความเสียหายให้กับกุนซือไม่น้อยทีเดียว”“เขาสมควรได้รับมัน”ฉินเฉากำหมัดแน่น “ปล่อยให้เจ้านั่นหนีไปเถอะ คราวนี้ถือว่าเป็นโชคดีของมัน ว่าแต่ทำไมเมื่อกี้ถึงได้มีแรงสั่นสะเทือนเกิดขึ้นได้ล่ะ?”“อาจจะเป็นเพราะว่ากุ่ยหมู่และหลวงจีนหงฝ่าต่อสู้กันรุนแรงเกินไป ทั้งคู่อยู่ในขั้นผู้ยิ่งใหญ่เซียนทองคำเสียด้วย น่ากลัวจริง ๆ พลังที่แผ่ออกมานั้นอันตรายมาก”หลัวเต๋อตอบกลับไป“จริงด้วย สองคนนั้นไม่ธรรมดากันจริง ๆ”เมื่อนึกถึงทั้งสองคนที่ยังคงต่อสู้กันอยู่ด้านนอก ฉินเฉาก็นึกหวาดกลัวขึ้นมาแต่ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เหลือบไปมองที่พื้นดินเขาเห็นบางสิ่งที่มีสีแดงอยู่ตรงนั้น“แปลกจริง ๆ นี่มันอะไรเนี่ย?”“กุนซืออาจจะทำตกเอาไว้ก็ได้”หลัวเต๋อคาดเดา เพราะนอกจากกุน
