“หลวงจีนเฒ่า นายคิดว่านายจะสามารถหยุดฉันได้งั้นเหรอ?”หลูเหม่ยจวนแย้มรอยยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจ “อย่าลืมสิว่าฉันยังมีพายุโลหิตอยู่ในมืออีกลูก!”สิ้นเสียง เธอก็โยนพายุทอร์นาโดสีแดงในมืออีกข้างออกไปท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหลวงจีนเมื่อพายุทอร์นาโดขนาดเล็กหล่นลงมาสู่ถ˺าว่านฝัว ลำแสงสีทองก็พลันถูกทำลายไม่เหลือชิ้นดีและเมื่อลำแสงสีทองสลายไป ทันใดนั้นม่านพลังของถ˺าว่านฝัวก็ถูกทำลายไปจนหมดสิ้นพระพุทธรูปทองคำปรากฏออกมาทีละองค์ กลิ่นอายของพระพุทธศาสนาในโบราณกาลแผ่ขยายไปทั่วแต่เมื่อไม่มีม่านพลัง สิ่งเหล่านี้ก็เป็นเพียงแค่สิ่งของประดับตกแต่งเท่านั้นพระพุทธรูปนับหมื่นองค์เหล่านี้เริ่มเปล่งแสงสีทองสว่างไสวออกมาอย่างต่อเนื่อง หลังจากที่แสงสีทองรวมตัวกันมาบรรจบกัน บนอากาศก็พลันก่อตัวขึ้นเป็นรูปทรงที่บิดเบี้ยวขึ้นมาในที่สุดมันก็ก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ จนกระทั่งกลายเป็นเสาต้นหนึ่งเสาสีทองต้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าฉินเฉา และสูงจนทะลุก้อนเมฆขึ้นไปนี่คือเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์“หลวงจีนเฒ่า นายเห็นหรือเปล่า?”หลูเหม่ยจวนยังคงกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ “ต่อจากนี้ สิ่งที่ฉันจะทำลายก็คือเสาบัดซบต้นนี้”หลังจากที่พูดจบ เธอก็ควบคุมพายุโลหิตให้เคลื่อนตัวไปยังเสาต้นนั้น“อามิตตาพุทธ สีกา หากเจ้ายังคงยืนกรานอยู่เช่นนั้น ก็อย่ามาตำหนิว่าอาตมาไร้ความปรานี!”หลวงจีนหงฝ่ารู้ดีว่าเรื่องนี่ไม่ใช่เรื่องดีหากเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์ถูกท
