นะ”หลูเหม่ยจวนยิ้มออกมาบาง ๆ ราวกับกำลังหัวเราะเยาะให้กับความไม่เอาไหนของสำนักว่านฝัว“ในแปดสำนักบรรพกาล ศาลาปราบเซียนไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากจานอาหารค˹า ส่วนสำนักอื่นก็กากกันทั้งนั้น”“กาก? มันหมายความว่าอะไรน่ะ?”หานหยู่เจ๋อไม่เข้าใจในสิ่งที่ได้ยิน จึงหันมาถามฉินเฉา“เอ่อ มันหมายถึง ไร้ความสามารถมาก ๆ น่ะ”ฉินเฉาคิดขึ้นมาได้ว่า เขาควรที่จะเป็นนักแปลภาษาในโลกของผู้ฝึกตนบางทีอาจจะหาเงินได้บ้างก็ได้ยัยหลูเหม่ยจวนก็เหมือนกัน อยู่ในโลกของผู้ฝึกตนแท้ ๆ แต่ยังพูดจาเหมือนกับคนในยุคปัจจุบันซะได้แบบนี้ใครจะไปเข้าใจกันล่ะ?และเป็นเช่นนั้นจริง ๆ หลวงจีนหงฝ่านั้นไม่เข้าใจ แต่เขารู้ว่ามันจะต้องไม่ใช่ถ้อยคำชมเชยอย่างแน่นอน“ถึงสำนักว่านฝัวของอาตมาจะไม่ได้ความ แต่อาตมาจะไม่ปล่อยให้เจ้าทำลายเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์เป็นอันขาด!”หลวงจีนหงฝ่าสูดหายใจเข้าไปลึก ๆ แล้วโคจรพลังพุทธะในร่างกายต่อไปแสงสีทองบนพระพุทธรูปสว่างไสวขึ้นมาอีกครั้งนี่คือกายาทองคำของเขาและตอนนี้เขาได้ใช้จักรวาลขนาดเล็กของตัวเองครอบคลุมมันเอาไว้แต่วิธีนี้สูบพลังของเขาไปอย่างมหาศาล อีกทั้งเขายังใช้พลังไปมากในการทำลายพายุโลหิตทั้งสองลูกนั้น ตอนนี้ภายในร่างกายของเขานั้นราวกับทะเลที่กำลังพลิกคว˹าช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้าจริง ๆ ที่ถึงแม้ว่าจะมีพลังในขั้นผู้ยิ่งใหญ่เซียนฟ้า แต่ก็ไม่สามารถแสดงมันออกมาอย่างเต็มที่ได้“หากไม่มีกฎแห่งฟ้าดิน อาตมาจะหวาดกลัวเจ้
