ร่างของฉินเฉาหายไปในชั่วพริบตา ด้วยพื้นฐานการฝึกตนที่อยู่ในขั้นครึ่งเซียนของเขา ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ใช่เซียนทองคำก็ไม่อาจพบตัวเขาได้หานหยู่เจ๋อจ้องมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง โซ่ถูกทำลายไปหมดแล้ว จะให้ซ่อมก็เป็นไปไม่ได้“โซ่จับวิญญาณ!”แต่ฉินเฉายังมีวิธี เขาเรียกโซ่จับวิญญาณของตัวเองออกมาแทนโซ่ตรวนก่อนหน้านี้ และพันธนาการมือและเท้าทั้งสองข้างของหานหยู่เจ๋ออีกครั้งหากมองเผิน ๆ ลักษณะของโซ่จับวิญญาณนั้นไม่มีสิ่งใดที่แตกต่างไปจากโซ่ที่ทำมาจากแร่เหล็กจากอุกกาบาตก่อนหน้านี้เลย“หงหยวน เป็นเจ้านี่เอง”หานหยู่เจ๋อเห็นศิษย์หนุ่มของตัวเองค่อย ๆ ท่องกระบี่ลงมายังใต้ผาชำระบาปแห่งนี้ เขาก็ยกเปลือกตาขึ้น แล้วเอ่ยถามออกมาอย่างอดไม่ได้“อาจารย์อา แย่แล้วครับ!”หลังจากที่หลี่หงหยวนบินลงมา เขาก็รีบก้าวเข้ามาอยู่ตรงหน้าหานหยู่เจ๋อ แล้วกล่าวออกมาว่า“อาจารย์อา แย่แล้ว สำนักว่านฝัวถูกโจมตี!”แต่เดิมหลี่หงหยวนนั้นเป็นศิษย์ของศิษย์น้องของหานหยู่เจ๋อแต่ศิษย์น้องของเขาธาตุไฟเข้าแทรกในขณะที่ฝึกตนจนถึงแก่ชีวิตหลังจากที่หลี่หงหยวนไร้อาจารย์ หานหยู่เจ๋อจึงรับเขาไปดูแลความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนับว่าสนิทสนมกันมากหลังจากที่หานหยู่เจ๋อถูกจองจำอยู่ใต้ผาชำระบาปก็มีเพียงเขาเท่านั้นที่มักจะมาหา และมาส่งข้าวส่งน˺าให้บ่อย ๆส่วนคนอื่นนั้นไม่มีใครมาเยือนที่นี่เลย เว้นแต่ผู้อาวุโสบางคนที่เข้ามาโน้มน้าวหานหยู่เจ๋อ เพราะต้องการวิชากระ
