“หากได้ประลองกับเจ้า ข้าอาจจะได้อะไรบางอย่างก็ได้”หานหยู่เจ๋อกล่าวออกมา พลางสะบัดมือทั้งสองข้างไปด้วย แต่ทว่าโซ่ก็ยังพันรัดมือของเขาอยู่“จงสลาย”ฉินเฉาชี้นิ้วไปยังโซ่เหล่านั้น ทันใดนั้นพลังทำลายล้างของวิชาจิตก่อเกิดก็ทำให้โซ่ที่พัดรัดเขาเอาไว้สลายไปในชั่วพริบตาหานหยู่เจ๋อจ้องมองฉินเฉาด้วยความประหลาดใจฝ่ามือนี้ช่างมหัศจรรย์จริง ๆ“ข้ามีกระบี่เทพ กระบี่หยินหยางราชันย์มาร วิชากระบี่ลับ กระบี่หยินหยางราชันย์มาร!”ฉินเฉาไม่สนใจสิ่งใด เขาคว้ากระบี่หยินหยางราชันย์มารขึ้นมาแทงลงไปยังท้องน้อยของตัวเองทันใดนั้นแสงสีดำก็พลันกระจายตัวไปรอบทิศทางฝ่ายหานหยู่เจ๋อนั้นสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว ทำให้ต้องก้าวถอยหลังไปอย่างอดไม่ได้“ขอข้าพูดหน่อยเถอะ”เขาโพล่งขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “พลังของเจ้าก้าวหน้าขึ้นมาก ช่างน่ากลัวจริง ๆ!”“ก็ดี”ฉินเฉาแสยะยิ้มบนมุมปากเสื้อคลุมสีดำบนตัวเขาปลิวไสวไปตามแรงลมอย่างต่อเนื่อง“กระจกเบิกสวรรค์!”หานหยู่เจ๋อโยนอาร์ติแฟคของตัวเองออกมา กระจกสีทองขนาดเล็กลอยอยู่บนอากาศ และปลดปล่อยลำแสงสีทองใส่ฉินเฉาอย่างต่อเนื่องลำแสงดังกล่าวนี้ราวกับแสงเลเซอร์ ไม่ว่าจะส่องไปที่ไหนก็ทำให้บริเวณนั้นถูกเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านฉินเฉาขยับตัวหลบหนีไม่หยุดนิ่ง แต่ความเร็วของลำแสงนี้รวดเร็วอย่างมากท้ายที่สุดเขาจึงไม่หลบซ่อนตัวอีกต่อไป เขาเลือกที่จะยืนนิ่ง ปล่อยให้ลำแสงส่องกระทบลงตรงหน้า“สกัดกั้น!”ต
