ู่ในสายตา“เทพปีศาจไม่มีอะไรหรอก เทพเจ้ามีเยอะแยะจะตายไป”หลัวเต๋อรับรู้ความคิดของฉินเฉา จึงกล่าวออกมา “เทพเจ้าส่วนมากมักจะอยู่ในขั้นเซียนทองคำ ส่วนผู้ที่อยู่เหนือกว่าขั้นผู้ยิ่งใหญ่เซียนทองคำนั้นมีไม่มากนัก อย่างเช่นสาวน้อยอาเธน่า เธอแข็งแกร่งขึ้นมานิดหน่อยเพราะอยู่ในขั้นผู้ยิ่งใหญ่เซียนฟ้า ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ การเอาชนะเทพเจ้าบางตน มันไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรหรอก”คำพูดของหลัวเต๋อทำให้ฉินเฉารู้สึกโล่งใจขึ้นมาเขาคาดเดาไม่ผิดจริง ๆ ด้วย“คุณลุง ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด”หานปิงยังคงไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ทำไมคุณลุงถึงเลือกที่จะยั่วโมโหเทพปีศาจ แต่กลับไม่ยอมมอบวงแหวนของเซราฟมาให้ฉันล่ะ?”พวกเธอสองคนทำสัญญาต่อกันเอาไว้ว่า หลังจากที่ฉินเฉาฆ่าเซราฟได้ เขาจะต้องมอบวงแหวนของเซราฟให้กับหานปิง“เพราะฉันรู้สึกว่าถ้าหากเธอได้มันไป เธอจะต้องทำให้ฉันปวดหัวยิ่งกว่าเทพปีศาจแน่นอน”ฉินเฉากล่าวอย่างตรงไปตรงมา“คุณลุงชักจะน่ารำคาญเกินไปแล้วนะ!”หานปิงเหยียดริมฝีปาก “จะให้ฉันพูดอีกกี่ครั้งว่าตอนนี้ฉันอยู่ข้างเดียวกับคุณลุง”“ตอนนี้อาจจะใช่ แต่ต่อไปใครจะไปรู้ล่ะ?”ดูเหมือนว่าฉินเฉาจะมองหานปิงออกอย่างทะลุปรุโปร่งเมื่อผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มามากมาย เขาก็ยิ่งมีประสบการณ์เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆถึงหานปิงจะไม่บอกว่าเธอคิดที่จะทำอะไร แต่ฉินเฉารู้ว่ามันจะต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีอย่างแน่นอนตอนนี้ไม่ใช่แค่หานปิงเท่านั้น เขายังรู้สึกสงสั
