งเทียนขมวดคิ้วมุ่น “ต้องขอโทษด้วยที่ข้าหุนหันพลันแล่นพูดจาเช่นนั้นออกไป….. แต่เรื่องที่ข้ารักเจ้า มันคือเรื่องจริง”“ในเมื่อเจ้ารักข้า แล้วทำไมถึงยังมองหาคนอื่นอีกล่ะ!”ซวนหยวนอิงจี๋คำรามออกมา เปลวเพลิงสีดำทมิฬม้วนตัวอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเธอ และแผ่กระจายออกไปรอบทิศทางผืนแผ่นดินทุกที่ที่มันแผ่ไปถึงล้วนแตกระแหงและปรากฏรอยไหม้เกรียมขึ้นมานี่คือพลังของซวนหยวนอิงจี๋อสูรแห่งความแห้งแล้ง“ไม่มีผู้ใดมาพันธนาการหัวใจของข้าได้ทั้งนั้น”อิงเทียนสัมผัสหน้าอกของตัวเอง “อย่าได้กีดกันความรักที่ข้ามีให้จิ่วเทียนเลย”“ข้าจะฆ่านังผู้หญิงสารเลวคนนั้น เจ้าจะได้รักข้าแค่เพียงคนเดียว!”โทสะของซวนหยวนอิงจี๋พุ่งทะยาน เปลวไฟแห่งความริษยาได้แผดเผาเหตุผลของเธอไปอย่างสมบูรณ์เพลิงสีดำแดงปรากฏขึ้นในมือของเธอ และพุ่งตรงเข้าใส่จิ่วเทียนเซียนเฟยทันทีจิ่วเทียนเซียนเฟยขมวดคิ้วสีดำขลับเล็กน้อยเธอรู้ดีว่าไม่อาจสัมผัสเพลิงของอสูรแห่งความแห้งแล้งลูกนี้ได้“ไร้สาระ”อิงเทียนยกมือขึ้นและใช้วิชาจิตก่อเกิดทำลายเพลิงดังกล่าวให้สลายหายไป“เจ้าหยุดข้าไม่ได้หรอก”เส้นผมสีขาวเงินของซวนหยวนอิงจี๋ลอยพลิ้วขึ้นมา ท่าทีของเธอดูเย็นชาและน่าเกรงขามมาก“ข้าคืออสูรแห่งความแห้งแล้งและเป็นตัวแทนของภัยพิบัติในโลกใบนี้ ในเมื่อเจ้าต้องการที่จะปกป้องนังนั่น ข้าก็จะสร้างรอยแยกของโลกด้วยมหาอุทกภัยและทำลายโลกใบนี้ไปพร้อมกัน!”“ไม่ได้นะ!”จิ่วเทียนเซียนเฟยอุทานออก
