ละอิจฉา ในใจก็คิดเพียงแค่ว่ารอก่อนเถอะ เจ้าพวกนี้พวกนายรอดูฉันให้ดีฉันจะใช้มายากลของฉัน ทำให้พวกนายต้องตกตะลึง!“ทุกคนอาจจะคิดว่าฉันดูเหมือนกับตัวตลกใช่มั้ยล่ะ?”ฉินเฉาคลี่ยิ้มออกมา แล้วทำตามสิ่งที่เคยตกลงกันเอาไว้กับชายชรา เขากล่าวว่า“ฮ่า ๆ ๆ!”“ที่แท้มันก็รู้ตัวเอง”“นายลงไปข้างล่างได้แล้ว ให้หยางฉานฉานอยู่บนนั้น พวกเราอยากมองสาวสวยโว้ย!”คนที่อยู่ด้านล่างพากันตะโกนออกมา“แต่ว่าตัวตลกก็มีกลของตัวตลกเหมือนกัน”ฉินเฉายังคงยิ้มออกมา เขายื่นมือออกไปหยิบหมวกทรงสูงใบหนึ่ง“คุณลุงเซียนศักดิ์สิทธิ์ มันขึ้นอยู่กับคุณลุงแล้วนะครับ……”เขาแอบอธิษฐานอยู่ภายในใจหยางฉานฉานที่อยู่ข้าง ๆ กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาคาดหวังอย่างสุดซึ้งสู้ตาย!เขาเชื่อมั่นในตัวคุณลุงเซียนศักดิ์สิทธิ์ถ้าหากคุณลุงไม่ช่วยเขา คราวนี้เขาได้จบสิ้นจริง ๆ แน่ฉินเฉาลูบหมวกใบนั้น ก่อนที่จะหันหมวกใบนั้นเข้าหาผู้ชมด้านล่างเวที แล้วทำมือเป็นสัญญาณ“ทุกคนเห็นหรือเปล่า มันไม่มีอะไรเลยใช่มั้ย?”เขารู้สึกประหม่าขึ้นมา หมวกในมือจึงหล่นลงไปบนพื้นอย่างไม่ตั้งใจและกลิ้งไปมาอยู่หลายรอบ“ฮ่า ๆ ๆ!”“โง่จริง ๆ รีบลงมาได้แล้วน่า!”“แสดงมายากลอะไร น่าขยะแขยงชะมัด นายไปเล่นเป็นตัวตลกแทนดีกว่า!”เสียงหัวเราะเยาะด้านล่างเวทีนั้นดังก้องเข้ามาในหู“ฉินเฉา…..”หยางฉานฉานที่อยู่ข้าง ๆ เริ่มมองเขาด้วยสายตากังวลเช่นกัน“……”ฉินเฉาพลันหน้าแดง เขาอดทนต่อเสียงหัวเราะเยาะเหล่าน
