บทที่ 252 ความรับผิดชอบทั้งหมด
หานชิงอวี่รับสายด้วยความสงสัยเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่า แม้แต่ตัวเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าลั่วจือซินจะโทรมาหาในตอนนี้
จะว่าไปก็โทษเธอไม่ได้
ก่อนหน้านี้ เขาจดจ่ออยู่กับการจัดการเรื่องราวเจียงหวู่มาตลอด ส่วนเรื่องของลั่วจือซิน ไป๋ปิง และคนอื่น ๆ เขาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
ดังนั้น การที่ลั่วจือซินโทรหาเขาในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ จึงเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายอย่างเห็นได้ชัดเจน
เมื่อรับสาย เสียงอันอบอุ่นของลั่วจือซินก็ดังมาจากปลายสายทันที
[สวัสดีหมอหาน ช่วงนี้เป็นไงบ้าง?]
[เราไม่ได้เจอกันสองวันแล้ว ไม่คิดถึงกันบ้างเลยเหรอ?]
แม้หานชิงอวี่จะผ่านการทดสอบของเธอแล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากัน เธอก็ที่จะหยอกเย้าเขาไม่ได้
แต่คาดไม่ถึงว่า น้ำเสียงของหานชิงอวี่จะนิ่งจนผิดปกติ
“ที่หมอลั่วโทรมาหาฉันในเวลาแบบนี้ คงไม่ใช่แค่จะถามคำถามนี้หรอกใช่ไหม?”
หลังจากวุ่นวายมาทั้งวัน เวลาก็ล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนแล้ว
จริงอยู่ที่แทบจะไม่มีใครโทรมาในเวลานี้ โดยเฉพาะเพื่อพูดคุยเรื่องไร้สาระที่ไม่มีความสลักสำคัญ
เมื่อได้ยินคำตอบจากหานชิงอวี่ ลั่วจือซินที่อยู่ปลายสายก็ดูท้อแท้เล็กน้อย
แต่ถึงอย่างไรเธอก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติ
เพราะหานชิงอวี่เอง ก็เป็นคนประเภทที่ไม่ค่อยจะโรแมนติกนัก
เธอทำปากยื่นที่ปลายสาย พร้อมพูดด้วยความสิ้นหวัง
[เอาเถอะ ฉันจะเข้าประเด็นเลยแล้วกัน]
[ก่อนหน้านี้บริษัทเฝิง ได้เชิญหาน
