หลัง…………..แต่ว่าฉันก็ยังรู้สึกโมโหอยู่ดี”“นายท่าน……….”“ใช่แล้ว ขอเพียงแค่ไม่ฆ่ามันก็ไม่เป็นอะไรแล้วใช่มั้ย?”“ค่ะ ตราบใดที่คนคนนี้ยังอยู่ และไม่ได้รับผลกระทบจากเส้นทางของเวลา ประวัติศาสตร์ก็จะไม่เปลี่ยนแปลงไปค่ะ”เป่าถงกล่าวออกมา“อืม ฉันรู้แล้ว”ฉินเฉาพยักหน้ารับ ก่อนที่ร่างของเขาจะหายไปจากเสาไฟแต่เขาไม่ได้สังเกตเห็นร่างอันเพรียวของหลัวชิงหลินผู้สวมชุดกระโปรงสีขาว ที่กำลังจับราวบันไดด้วยสีหน้าซีดเผือดอยู่บนทางเดิน“ไปๆๆ ไปดื่มกันเถอะพี่ชาย”หลิงเทียนดึงเพื่อนอันธพาลของตัวเองมา แล้วกล่าวว่า “อีกเดี๋ยวพวกพี่ชายช่วยไปหยุดไอ้หมอนั่นแล้วถามมันที ว่าใช้วิธีไหนถึงจะเอาชนะใจหยางคนสวยได้ เหอะ บิดาไม่ยอมมันหรอก”“ไม่มีปัญหา น้องหลิง คืนนี้พวกเราจะไปกินอะไรกันดี?”“แกะย่างดีมั้ย? ฉันเลี้ยงเอง ไปกันเถอะ!”หลิงเทียนเอ่ยอีกสองสามคำ ก่อนที่จะพาเพื่อนอันธพาลทั้งสองคนเดินออกไปนอกประตูมหาวิทยาลัยด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเมื่อพวกเขาเดินข้ามถนนที่มีต้นไม้ปกคลุมหนาแน่น ชายรูปร่างสูงผอมคนหนึ่งก็เข้ามาขวางทางพวกเขาเอาไว้“แกเป็นใคร? อย่ามาขวางทางสิวะ”หลิงเทียนผลักเขาออกไปทันที“แกชื่อหลิงเทียนใช่มั้ย?”จู่ๆ ชายคนนั้นก็เอ่ยถามขึ้นมา“ใช่ แกถามหาฉันทำไม?”หลิงเทียนรู้สึกแปลกใจมาก ผู้ชายคนนี้โผล่มาจากไหน?“งั้นก็ดี แกดูนี่ซะ”ชายคนนั้นกล่าวออกมา แล้วยื่นมือไปตบหน้าหลิงเทียนทันทีเสียงตบนี้ดังก้องไปทั่วผืนฟ้าพวกเขาทั้งสามคนมองหน้า
