“ไปๆๆ ถ้าจะมากวนก็กลับไปเลย อย่ามาทำให้งานของฉันต้องล่าช้า”ฉินเฉากลอกตาใส่หลัวชิงหลิน“ไม่เอาน่า เรื่องนี้น่าสนใจจะตายไป รวมฉันเข้าไปด้วยคนสิ พื้นที่กว้างใหญ่ตั้งขนาดนี้ นายจะโปรยเมล็ดพันธุ์ไปจนถึงเมื่อไหร่? แต่จะว่าไปถุงเล็กขนาดนี้ เมล็ดพันธุ์ข้างในจะเพียงพอให้โปรยเหรอ?”เมื่อได้ยินว่าหลัวชิงหลินจะช่วย ฉินเฉาจึงสงบลง“บอกแล้วไงว่านี่เป็นสิ่งที่เซียนศักดิ์สิทธิ์มอบให้ฉันมา ฉันโปรยมาตั้งนานแล้ว แต่เมล็ดพันธุ์ข้างในก็ยังไม่หมดเลย”ฉินเฉาพูดขึ้นมา“โอ้?”หลัวชิงหลินรู้สึกสงสัยขึ้นมา จึงยื่นมือข้างหนึ่งไปโกยเอาเมล็ดพันธุ์ออกมาเป็นจำนวนมากเธอโปรยเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นลงไปบนพื้นด้านข้าง จากนั้นก็ยื่นมือไปคว้ามันมาอีกครั้ง“มีอยู่เยอะจริงๆ ด้วย น่าแปลกจริงๆ มันไม่สอดคล้องกับวิทยาศาสตร์เอาซะเลย”“โอ้ เกี่ยวอะไรกับวิทยาศาสตร์? เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับความสุขของชีวิตในอนาคตของฉันล้วนๆ สวรรค์ถึงได้ช่วยฉันยังไงล่ะ”“ความสุขของชีวิตในอนาคต?”หลัวชิงหลินเงยหน้าขึ้น แล้วจ้องมองฉินเฉา “ถ้านายไม่โปรยเมล็ดพันธุ์พวกนี้ ตำรวจจะมาจับนายเข้าคุกหรือไง?”“ใช่ที่ไหนล่ะ หยางฉานฉานตกลงกับฉันแล้ว”ฉินเฉาพูดออกมาด้วยความสบายใจ “ถ้าหากวันพรุ่งนี้มีดอกกุหลาบบานอยู่ใต้หอพักหญิง เธอจะยอมเป็นแฟนฉัน”“นาย!”จู่ๆ ใบหน้าเรียวเล็กของหลัวชิงหลินก็ซีดเผือดราวกับว่าเธอกินยาผิด“ฉันทำไมเหรอ?”“นาย นาย นายมันงมงายชัดๆ!”หลัวชิงหลินกระทืบเท้า
