เอง โอโอโอ่โอ้~”ฉินเฉาฮัมเพลงของวง Zero ไปตลอดทางดอกกุหลาบที่งดงามในมือส่ายไปมาแต่ในขณะที่เกือบจะเดินไปถึงอาคารเรียนตึกที่ 3 อยู่แล้ว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน“นายท่านคะ มีคนโทรมาอีกแล้วค่ะ……………..”ฉินเฉาสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ จิตใต้สำนึกพลันคิดว่าเป็นเสียงโทรศัพท์ของตัวเองแต่แล้วตรรกะในสมองของเขาก็ผุดขึ้นมาในทันทีโทรศัพท์ของเขาที่เดินทางย้อนอดีตกลับมาด้วย ถ้าหากมีใครโทรเข้ามา มันจะถูกรับสายพร้อมกันหรือเปล่า?แต่ต่อมาเขาก็คิดขึ้นมาได้อีกครั้ง ย่ามันเถอะ เขาเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ครั้งแรกตอนที่อยู่ปี 4 นี่หว่าคราวนี้คงจะยืนยันทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่นี้ไม่ได้ซะแล้วฉินเฉายักไหล่ ในขณะที่มองดูตัวเองในเวอร์ชันอ้วนท้วม หยิบโทรศัพท์ที่ผลิตลอกเลียนแบบขึ้นมาแนบหู“โอ้ พี่สาม จะให้ฉันทำอะไร? หา! เล่น DOTA? แต่ว่าตอนนี้ฉัน…………..อะไรนะ! เจ้าพวกโง่ห้อง 204 มันมายั่วโมโหเหรอ? รอฉันก่อนนะ ฉันจะกลับไปภายใน 5 นาที ไม่สิ! ภายใน 3 นาทีเลย!”จากนั้นเขาก็วางสายเขาจ้องมองดอกกุหลาบในมือแล้วเบ้ปาก“กุหลาบแค่ดอกเดียวจะไปใช้การอะไรได้ ช่างมันเถอะ เอาไว้คราวหน้าดีกว่า”จากนั้นเขาก็โยนดอกกุหลาบทิ้ง แล้วรีบวิ่งกลับไปที่หอพักทันทีกุหลาบดอกนั้นลอยขึ้นไปบนฟ้า ก่อนที่จะตกลงมาอยู่ในมือของฉินเฉาฝ่ายฉินเฉานั้นตะลึงงัน ในขณะที่มองดูตัวเองในอดีตวิ่งไปด้วยความรวดเร็วแม่งเอ๊ย!มารดามันเถอะ รีบกลับไปหาพ่อแกหรือไง
