เบาๆฟ้าว!ทันใดนั้นแขนสีดำนับสิบข้างก็พุ่งออกมาจากร่างกายของฉินเฉาอย่างฉับพลันแขนเหล่านี้ยืดยาวออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดราวกับแขนของปีศาจและแทงทะลุเข้าไปยังทรวงอกของเทวทูตทุกตน โดยไม่เหลือแม้แต่ตนเดียว“เป็นสารอาหารให้ฉันซะ”อุตส่าห์มาถึงอาณาจักรของพระเจ้าทั้งที ถึงแม้ว่าเทวทูตเหล่านี้จะมีระดับต˹าและให้พลังงานแก่เขาได้ไม่มากนัก แต่มันก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลยในเวลานี้ร่างกายของเหล่าเทวทูตเริ่มเหี่ยวแห้งและทรุดตัวลงไปบนพื้นดินวิญญาณของพวกเขาถูกฉินเฉากลืนกินไปจนหมดสิ้นแต่ตอนนี้ฉินเฉาอยู่ในขั้นครึ่งเซียน สำหรับเขาแล้ว วิญญาณเหล่านี้ไม่เพียงพอสำหรับแก่นปีศาจและจักรวาลขนาดเล็กเลยแม้แต่น้อย“เจ้า เจ้าเป็นใครกันแน่………….”ลาติน่าจ้องมองฉินเฉาด้วยร่างกายที่สั่นเทาฮาร์ปที่งดงามของเธอตกลงไปอยู่อีกด้านเสียแล้ว“ที่จริงแล้วฉันมาเที่ยว ก็เลยถือโอกาสนี้แวะผ่านมาเท่านั้น”ฉินเฉายักไหล่“เจ้าไม่ใช่เทวทูต เจ้าคือปีศาจ ปีศาจในนรก!”ลาติน่ากระซิบเสียงแผ่ว“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก เพราะตอนที่ฉันไปนรก คนที่นั่นก็กลัวฉันเหมือนกัน”ฉินเฉากล่าวไปตามความจริง “เหตุผลที่ฉันมาที่นี่ ก็เพื่อที่จะหยุดการเข่นฆ่าที่แท้จริงให้ได้”“เจ้าต่างหากที่เป็นคนลงมือเข่นฆ่าคนอื่น!”ลาติน่าตะโกนเสียงดัง “เจ้าฆ่าเทวทูตที่บริสุทธิ์ไปตั้งมากมาย พระเจ้าจะต้องลงโทษเจ้า!”“แล้วพระเจ้าของพวกเธออยู่ที่ไหนล่ะ?”ฉินเฉาถามกลับไปเบาๆ “การคงอยู่ของเขาคือการ
