พลิกกลับด้านปลายกระบี่ได้ชี้ไปยังมือสังหารเทวทูตที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกัน“ไปเลย ฝ่ามือปีศาจเก้าเร้นลับ!”มือข้างซ้ายของฉินเฉากลายเป็นสีขาวนวลดั่งหยก เพลิงชั้นดีทั้งเก้าชนิดได้หมุนเวียนวน ก่อนที่ฝ่ามือปีศาจเก้าเร้นลับจะพุ่งโจมตีใส่กระบี่ปทุมพิสุทธิ์ของตัวเองและในชั่วพริบตานั้น กระบี่ปทุมพิสุทธิ์ที่ห่อหุ้มไปด้วยเปลวเพลิงสีขาวได้เจาะทะลุเข้าไปในม่านพลังสีทองของเซราฟ และยังทิ่มแทงไปถึงหน้าอกด้านซ้ายของเขาโดยตรง“อั่ก!”ตู้ม!เซราฟกระอักเลือดสีทองออกมาทันทีกำแพงที่อยู่ด้านหลังเขาพังทลายลงไปด้วยแรงโจมตีของกระบี่เปลวเพลิงขนาดมหึมาพุ่งตรงขึ้นไปบนฟ้าและก่อตัวขึ้นเป็นเมฆรูปเห็ดขนาดเล็ก“ปะ เป็นไปได้ยังไง………..”พลังของเซราฟถูกหยุดเอาไว้สายฝนที่เทกระหน˹าได้กลายเป็นฝนพรำในเสี้ยววินาที มันค่อยๆตกลงมากระทบร่างกายของเขาเลือดสีทองยังคงไหลลงมาจากบาดแผลบนหน้าอกอย่างต่อเนื่อง“ข้า…………ข้าพ่ายแพ้ให้กับมดปลวก…………….”เซราฟยังคงจ้องมองอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองเขาคือมือสังหารเทวทูตเป็นเทวทูตที่พระเจ้าโปรดปรานเพียงแค่เขาโบกมือก็สามารถทำลายสังคมที่เจริญรุ่งเรืองได้แต่ว่าวันนี้เขากลับถูกมนุษย์คนหนึ่งเล่นงานเสียจนมีสภาพยับเยิน“หลังจากที่ตายไป แกก็กลับไปถามพ่อของแกดูก็แล้วกัน”ฉินเฉาไม่คิดที่จะแสดงความเมตตาให้กับอีกฝ่ายมาตั้งแต่ต้น แสงสีขาวบนมือซ้ายยังคงกระพริบ และตั้งท่าง้างฝ่ามือโจมตีใส่มือสังหารเทวทูตผู้น่ารังเกียจตนนี้แต่
