หลี่นาพยักหน้าให้หานปิง แล้วจึงเดินตามฉินเฉาขึ้นไปชั้นบนด้วยความร่าเริงส่วนหานปิงนั้นกระโดดขึ้นไปบนโซฟาแล้วกระทืบเท้าไม่หยุดด้วยความโกรธ“คุณลุงผู้สมควรตาย! คุณลุงหน้าเหม็น! คุณลุงสารเลว!”เธอโกรธจนจะบ้าตายอยู่แล้ว“เมฟิสโต้ ออกมานี่เดี๋ยวนี้!”“นายท่าน เรียกหาผมเหรอครับ?”ร่างสูงใหญ่ปรากฏตัวขึ้นในห้องโถงแห่งนี้ทันที“ไปหาเหยื่อตกปลามาให้ฉันซะ”“ครับ……….หา!”เมฟิสโต้ตกใจมาก เขามองท่านแอสทารอธ หนึ่งในเจ็ดกษัตริย์แห่งดินแดนนรก พร้อมกับกระพริบตาไม่หยุด“เป็นอะไรไป? ไม่ได้ยินเหรอ? อยากให้ฉันพูดซ˺าอีกรอบใช่มั้ย?”หานปิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน พลางจ้องมองลูกน้องที่จงรักภักดีกับเธอมากที่สุด“ฉันต้องการเหยื่อตกปลา ต้องการเหยื่อตกปลา ต้องการเหยื่อตกปลา!”“คะ ครับนายท่าน ผมรู้แล้ว ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ!”เมฟิสโต้นั้นไม่ใช่คนโง่ เขาเห็นแล้วว่าหานปิงกำลังอารมณ์ไม่ดี จึงรีบหายตัวไปจากห้องนี้อย่างรวดเร็วผ่านไปเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที เขาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับถังใบเล็กที่อยู่ในมือในถังเต็มไปด้วยหนอนที่กำลังคลานอย่างน่าขนลุก“นายท่าน ผมเอาเหยื่อตกปลากลับมาแล้วครับ……………”เมฟิสโต้ถือถังใบนั้นเอาไว้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“มาช้าเกินไป นายกลับไปหันหน้าเข้ากำแพงสัก 3 วันซะ”หานปิงระบายความโกรธของเธอใส่เมฟิสโต้เมฟิสโต้รู้สึกไม่ได้รับความยุติธรรม ทั้งๆ ที่เขาก็เร็วมากพอแล้วแท้ๆ ทำไมนายท่านถึงได้ไม่พอใจล่ะ?“กลับไปซะ”“ครั
