นถึงสะพาน“สะพานนี้มีความแข็งแรงทนทานมาก ด้านล่างมีเสาหินซีเมนต์คอยรองรับอยู่ ถึงแม้ว่าจะเปิดให้ยานพาหนะผ่านเข้ามา ก็ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ”“ดีมากครับ”ฉินเฉาพึงพอใจมากนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ซื้อบ้าน“อันที่จริงฉันก็ยังคิดว่า บ้านของพวกเราในเมืองซูหนานมันดีกว่าอยู่ดี”จู่ๆ หลี่นาก็ถอนหายใจออกมา“ทำไมล่ะ?”ฉินเฉาเอ่ยถามออกมา“ในตอนนั้น ถึงแม้ว่าพี่ฉินเฉาจะยังยากจน และถึงแม้ว่าฉันจะต้องไปโรงเรียน แต่ฉันก็ยังสามารถวิ่งมากินข้าวเย็นในบ้านของพี่ฉินเฉาได้ตลอดเวลา เนื้อผัดผักกาดดองคืออาหารที่อร่อยที่สุดแล้ว ตอนนี้ฉันอยากกินมันจริงๆ …………………”“งั้นเราให้หานปิงออกไปซื้อของดีกว่า ฉันจะได้ทำอาหารเย็นให้เธอกิน”ฉินเฉาบีบจมูกของหลี่นา“แล้วทำไมถึงต้องให้ฉันไปซื้อของเล่า!”หานปิงร้องตะโกนขึ้นมาทันที “ฉันเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ แต่คุณลุงกลับใช้ฉันไปทำธุระเนี่ยนะ!”“เชื้อพระวงศ์?”หลี่นาหันมาจ้องมองหานปิงอยู่หลายครั้ง “พี่ฉินเฉา เธอเป็นชาวแมนจูหรือเปล่า? เธอเป็นองค์หญิงใช่มั้ย?”“เธอไม่ใช่ชาวแมนจูหรอก”ฉินเฉายักไหล่ “แต่ก็เป็นชนกลุ่มน้อยเหมือนกัน ส่วนเรื่องเจ้าหญิงเธอยังไม่ถึงขั้นนั้น แต่ในชนกลุ่มน้อยของพวกเธอ ก็ยังนับว่ามีสถานะที่สูงส่ง”“อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง”หลี่นาทำท่าราวกับเข้าใจ“ใช่ ฉันเองก็เป็นคนใหญ่คนโตคนหนึ่ง อย่างน้อยพวกเธอก็ควรจะเคารพฉันบ้าง!”หานปิงตบหน้าอกเล็กๆ ของตัวเอง แล้วกล่าวออกมา“แต่ถ้าเป็นคนใหญ่คนโต………….
