บทที่ 250 น้ำตาหลังลูกกรง
ชายหัวโล้นยังมึนงงกับฝ่ามือเมื่อครู่ไม่หาย
ผลปรากฏว่าฝ่ามือที่สามก็ซัดเข้ามาอีกครั้ง
โดนไปสามฝ่ามือ ชายหัวโล้นก็เริ่มรู้สึกมึนศีรษะ
เดิมทีเขาเชื่ออยู่ว่าหาน เทคโนโลยีคงไม่กล้าทำอะไรตัวเอง
แต่เมื่อโดนฝ่ามือเข้าไปหลายครั้ง เขาก็อดสงสัยในชีวิตของตัวเองไม่ได้จริง ๆ
เดิมทีเหล่าลูกสมุนที่อยู่ข้าง ๆ ทีก็อยากจะเรียกร้องความยุติธรรมให้แก่หัวหน้า แต่พอพวกเขาเห็นชายหัวโล้นตัวโตโดนตบจนมึนงง พวกเขาก็หดคอกลัวจนต้องหลบไปทางอื่น
พวกเขาไม่กล้าจินตนาการเลยว่า หากโดนฝ่ามือทั้งสามนี้เข้าที่หน้าตัวเอง มันจะเจ็บขนาดไหน
ขณะที่ฝ่ามือที่สี่กำลังจะฟาดลงมา ชายหัวโล้นก็ทนไม่ไหว พลันอ้าปากพูดกับจางหลี่ทันที
“เฮ้ย แกไม่มีสิทธิ์มาตีฉันนะ!”
“ต่อให้จะตี ก็ควรมีเหตุผลสิ!”
“ฉันโดนตีแล้วโดนตีอีก ไม่จบไม่สิ้นสักทีเนี่ย!”
หลังจากพูดจบเขาก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง เพราะจากสายตาของผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่ ก็พอจะเดาได้แล้วว่า สิ่งที่เขาพูดออกไปเท่ากับการสูญสิ้นความองอาจผ่าเผยที่เคยสร้างมาไปโดยสิ้นเชิง
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็รู้ดีอยู่ว่าหากไม่พูดอะไรออกไปสักคำ เขาอาจจะต้องตายโดยไม่มีใครรู้สาเหตุ
จางลี่มีสีหน้าเคร่งขรึม มองไปยังชายหัวโล้นตรงหน้าด้วยสีหน้าดำทะมึน
“ขอโทษไม่เป็นเหรอ?”
“ขอโทษคุณหานน้อยเดี๋ยวนี้!”
จางลี่และหวังฮุ่นต่างเคยเป็นทหารมาก่อน หลังจากปลดประจำการก็ประสบกับภาวะตกงานเนื่องจากเศรษฐกิจถดถอย แ
