กต่างกันอย่างมหาศาล“……………”ฉินเฉาและหลี่นาหันมามองหน้ากันทันที“เฮ้ๆๆ พวกเธอมีทัศนคติในการบริการแบบไหน!”หานปิงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาเป็นคนแรก “ตาหมาดูถูกคนชัดๆพวกเธอรู้ได้ยังไงว่าพวกเราไม่มีปัญญาซื้อบ้าน!”“ขะ ขอโทษค่ะ…………”พนักงานใหม่รีบปรี่เข้ามากล่าวขอโทษทันที“มีใครอยู่หรือเปล่า? ฉันจะมาซื้อบ้าน!”แต่ในขณะนั้นเองประตูห้องโถงก็ถูกผลักเข้ามา จากนั้นชายวัยกลางคนที่หัวล้านพุงโต ซึ่งกำลังกอดผู้หญิงที่น่าจะเป็นเด็กนักศึกษาก็ก้าวเข้ามาข้างใน“เชิญเลยค่ะคุณผู้ชาย!”ทันใดนั้นพนักงานขายมากมายก็พากันเข้าไปกล่าวต้อนรับอย่างกระตือรือร้น พร้อมทั้งรีบนำทางทั้งสองคนเข้าไปข้างในมองปราดเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเจ้านายใหญ่การขายบ้านออกไปให้ได้สักหลังนั้นจะได้ค่าคอมมิชชั่นที่สูงมากพวกเธอจึงต้องคว้าเงินเป็นกอบเป็นกำนี้เอาไว้ให้ได้“ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย!”หลี่นากำหมัดอย่างอดไม่ได้ “นี่มันดูถูกกันชัดๆ”“ซื้อบ้าน! พวกเราจะมาซื้อบ้าน!”หานปิงตะโกนออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม“หืม?”ชายหัวล้านได้ยินเสียงนั้น จึงหันกลับมาและจ้องมองไปยังสาวสวยทั้งสองคนอย่างอดไม่ได้“พวกเธอเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยจิงโตวงั้นเหรอ?”“มันไม่ใช่เรื่องของนาย”หานปิงยังคงตะโกน “ไปไกลๆ ซะ พวกเราจะมาซื้อบ้าน”“ฮ่าๆๆ! สาวน้อยคนนี้อารมณ์ร้อนจริงๆ”ชายหัวล้านหัวเราะออกมา “แต่ว่าบ้านที่อยู่ที่นี่มีราคาแพงมากเด็กอย่างพวกเธอสามคนซื้อมันไม่ได้หรอก”“ใช่ ในหมู่บ้านขอ
