ริงแล้วฉันไม่ดีเอง…………….”“นายดูสิ เด็กคนนี้เป็นคนดีขนาดไหน!”หลินหยู่ซือเห็นว่าหานปิงยังคงช่วยปกป้องฉินเฉา เธอก็ยิ่งมองฉินเฉาแย่ลงกว่าเดิม“นายใจร้ายกับเธอขนาดนี้ แต่เธอก็ยังปกป้องนายอีก โอ้ ฉินเฉาฉันไม่รู้จริงๆ ว่านายมีเสน่ห์ตรงไหน ผู้หญิงมากมายถึงได้เต็มใจที่จะอยู่กับนายแบบนี้”“เฮ้ๆๆ อย่าเข้าใจผิดสิ………….”ฉินเฉารู้สึกละอายใจขึ้นมาหลินหยู่ซือคนนี้ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจริงๆหานปิงก็เหมือนกัน เธอดันมาเหยียบย˹าเขาซะได้ทำไมถึงได้พูดแบบนั้นออกไป!“รุ่นพี่เป็นคนดีจริงๆ …………”หานปิงเข้ามากอดแขนของหลินหยู่ซือ แล้วกล่าวออกมา “ตะ แต่ว่าฉันเป็นคนผิดเอง ฉันไม่ควรที่จะทำให้คุณลุงโกรธ…………..”“ฟังนะ วันนี้ฉันจะดูแลเธอเอง ไม่มีใครกล้ามารังแกเธอหรอก”หลินหยู่ซือลูบผมของหานปิงถึงเธอย้อมผม แต่ผมของเธอก็ยังสวยอยู่เหมือนเดิม ช่างน่าอิจฉาจริงๆ“พวกเธอสองคน…………พอได้แล้ว…………..”แต่ฉินเฉารู้สึกจนปัญญาขึ้นมา นี่มันเรื่องอะไรกัน?“ถ้าหากเธอร้องไห้อีกที ฉันจะไม่เกรงใจเธอแล้ว”ฉินเฉาจ้องมองหานปิงอย่างไม่วางตา“ฉันไม่ร้อง ไม่ร้องแล้ว”หานปิงรีบเก็บน˺าตากลับไปอย่างรวดเร็ว“นายยังใจร้ายกับเธอลงอีกเหรอ? คนอย่างนายมันเป็นผู้ชายหรือเปล่า!”หลินหยู่ซือกำลังโมโหมากผู้ชายคนนี้น่ารังเกียจจริงๆ“เธอไม่ต้องห่วงเรื่องของฉันหรอก รุ่นพี่หลิน ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา แต่จริงๆ แล้วเธอเป็นปีศาจ!”ฉินเฉาชี้นิ้วไปยังหานปิง แล้วกล่าวออกมา“ฉั
