รัดข้อมือและข้อเท้าทั้งสองข้างของหานปิง แล้วฝังเอาไว้ที่มุมห้องทั้งสี่ด้าน“คุณลุง……..ทำแบบนี้มันยิ่งอึดอัดมากกว่าเดิมอีก……………”หานปิงพบว่าตัวเองถูกล่ามเอาไว้อย่างแน่นหนา เธอไม่สามารถขยับมือและเท้าของตัวเองได้ดั่งใจ“เธอคิดว่าตัวเองมานวดอยู่หรือไง ถึงได้คิดว่ามันจะสบาย?”ซูจีที่นั่งอยู่บนโซฟากล่าวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้เซราฟหนีไปแล้ว ปีศาจสาวตนนี้จึงกลายเป็นเบาะแสเพียงอย่างเดียวของพวกเธอ“รอให้เธออธิบายเรื่องทั้งหมดออกมาก่อน ถึงตอนนั้นเธอจะได้สบายแน่”ฉินเฉาลากเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้าหานปิง พร้อมทั้งสบสายตากับนัยน์ตาสีดำขลับของเธอ และเอ่ยถามขึ้น“พี่สาวคนสวย พวกเราเจอกันอีกแล้วนะ”หานปิงกระพริบตาให้ซูจี “พวกเราจะต้องมีวาสนาต่อกันแน่ๆ”“เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว บอกมาว่าทำไมเธอถึงต้องวางแผนทำร้ายซูจี?”“คุณลุง ฉันไปวางแผนทำร้ายเธอตอนไหน!”หานปิงกล่าวท้วงขึ้นมาทันที “ฉันอุตส่าห์ลำบากลำบนมาแจ้งข่าวให้เธอรู้ แต่คุณลุงยังมาสงสัยว่าฉันวางแผนทำร้ายเธออีกเหรอ? ฮือๆฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว”“ถ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ ฉันช่วยเธอได้”ฉินเฉาคว้ากระบี่ปทุมพิสุทธิ์มาวางพาดลำคอขาวผ่องของหานปิงทันที“ฉันมีเป็นพันวิธีที่จะทำให้เธอตายได้ เธอไม่ต้องห่วง ฉันจะส่งเธอไปตายฟรีๆ โดยที่ไม่ต้องทำสัญญาอะไรทั้งนั้น”“คุณลุง…….หยะ อย่าทำให้ฉันกลัวสิ………..ฉันเป็นแค่คนขี้ขลาดเท่านั้นนะ”หานปิงตัวสั่น กล่าวออกมา“ขี้ขลาดเหรอ? ฉันไม่เห็นว่าจะ
