หลูเหม่ยจวนก็พลันเดือดดาลจนถึงขีดสุดเมื่อก่อนหลูเหม่ยจวนถูกวิชาดัชนีวัฏสงสารของซวนหยวนอิงจี๋โจมตี เธอจึงต้องเข้าไปสู่วัฏสงสารแม้แต่กุ่ยซุน แม่ของเธอก็ยังช่วยเอาไว้ได้ไม่ทัน“ตอนนั้นเธอเป็นคนส่งฉันเข้าไปสู่วัฏสงสารสินะ นังผู้หญิงน่ารังเกียจ!”หลูเหม่ยจวนกำหมัดแน่น อสูรโลหิตเริ่มไหลเวียนอยู่รอบร่างกายของเธออย่างต่อเนื่องอสูรโลหิตเหล่านี้ดูน่าสะพรึงกลัวมาก หากมันเริ่มลงมือจริง ๆ ก็เพียงพอแล้วที่จะสังหารทุกคนที่อยู่ที่นี่ได้ในชั่วพริบตา“เจ้าคิดที่จะสู้กับข้าจริง ๆ เหรอ?”“ทำไมถึงจะไม่คิดล่ะ?”หลูเหม่ยจวนกัดฟันกรอด “ฉันอยู่ในวัฏสงสารมานานหลายทศวรรษ ผ่านพ้นช่วงเวลามานับหมื่นปี เธอเองก็ถูกผนึกมานับหมื่นปีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ถึงแม้ว่าพวกเราสองคนพี่น้องจะไม่ถูกกัน แต่โชคชะตาของพวกเรากลับเหมือนกันซะได้ ฮิ ๆ ๆ นี่คงจะเป็นบทลงโทษของผู้หญิงชั่วช้าอย่างเธอ”หลังจากที่อยู่ในวัฏสงสารมานานหลายทศวรรษ หลูเหม่ยจวนกลับไม่เรียนรู้บทเรียนอะไรเลย เธอกล่าวคำด่าทอออกมามากมาย“โอ้? ทำไมถึงได้ด่าพี่สาวของตัวเองแบบนั้นล่ะ?”ซวนหยวนอิงจี๋กล่าวออกมาเบา ๆ “หากในตอนนั้นเจ้าไม่ได้คิดที่จะฆ่าพ่อ แล้วข้าจะส่งเจ้าเข้าสู่วัฏสงสารไปทำไม?”“เพ่ย!”หลูเหม่ยจวนเหยียดหยามออกมาว่า “ฉันจะไปลงมือกับผู้ชายคนนั้นทำไม? เธอเองต่างหากที่คิดว่าฉันจะเข้าไปใกล้ชิดกับอิงเทียนของเธอ นังผู้หญิงขี้อิจฉา เลิกใช้เหรินซุนมาเป็นข้ออ้างได้แล้ว!”เอ่อฉิ
