เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีอะไรดีจริง ๆ ด้วยสุภาพบุรุษจะต้องตาย!“ไม่ใช่แค่สำนักเฟิงสุ่ย ทั้งสำนักปีกเทวะและสำนักว่านฝัว สำนักฝ่ายธรรมะทั้งสองสำนักนี้ กุ่ยหมู่ก็จะเข้าไปเยี่ยมเยียนทีละสำนักเช่นกัน”“หะ หา!”“อามิตตาพุทธ…..”เจ้าสำนักของสำนักฝ่ายธรรมะต่างอุทานออกมาทันทียังดีหน่อยที่สำนักปีกเทวะนั้นบ้าคลั่งไปก่อนแล้ว ตอนนี้เขาจึงปรับตัวให้เข้ากับความโกรธได้อีกครั้งแต่คนที่ปรับตัวไม่ได้ก็คือเจ้าสำนักของสำนักว่านฝัว“สำนักว่านฝัวเป็นบรรพบุรุษของวัดเป่าไต้เขาซงซาน”ซวนหยวนอิงจี๋บอกฉินเฉาผ่านทางกระแสจิตอีกครั้ง “วัดเป่าไต้เขาซงซานก่อตั้งขึ้นมาโดยศิษย์หนุ่มคนหนึ่งในสำนักว่านฝัว และต่อมาก็ได้กลายเป็นหนึ่งในแปดสำนักใหญ่ สำนักว่านฝัวคือสถานที่ที่ส่งเสริมหลักธรรมในพระพุทธศาสนาอย่างแท้จริง และยังรู้จักกันในชื่อ ดินแดนสุขาวดีขนาดย่อม”“อามิตตาพุทธ….. สีกากุ่ยหมู่ อย่าปล่อยให้จิตมารมารบกวนจิตใจของสีกาเลย”ในเวลานี้ หลวงจีนชรารูปหนึ่งได้กล่าวกับหลูเหม่ยจวน“หลวงจีนน่ารังเกียจ หยุดสั่งสอนฉันสักที”หลูเหม่ยจวนยังคงมอบนิ้วกลางให้กับหลวงจีนชราด้วยความหนักแน่น“ไม่ว่านายจะทำอะไร ฉันก็ไม่สนใจทั้งนั้น พลังพุทธะของนายไร้ขอบเขตไม่ใช่หรือไง? ถ้าหากมีความสามารถมากนัก ก็มาหยุดฉันด้วยพลังพุทธะของนายเลยสิ”“อามิตตาพุทธ หากท้องทะเลแห่งความทุกข์นั้นไร้ขอบเขต ให้มองย้อนกลับไปที่ชายฝั่ง…..”หลวงจีนชรายังคงเอ่ยเกลี้ยกล่อม“นายไปรอฉั
