ยไปตอนไหนแต่เมื่อเธอปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เธอก็มายืนอยู่ตรงหน้าของหญิงสาวทั้งสองคนเสียแล้วมือทั้งสองข้างของเธอเหยียดนิ้วชี้ออกมา และชี้ไปยังหน้าผากของหญิงสาวทั้งสองคน“คนไร้มารยาทจะต้องถูกลงโทษ”ซวนหยวนอิงจี๋กล่าว จากนั้นนิ้วของเธอก็เปล่งแสงออกมา“ดัชนีวัฏสงสาร…..”ทันใดนั้นประตูที่แปลกประหลาดบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของหญิงสาวทั้งสองคนจากนั้นมือนับร้อยนับพันก็ยื่นออกมาจากบานประตู และเริ่มดึงดวงวิญญาณของพวกเธอไป“อ๊า!”เสียงกรีดร้องพลันดังขึ้น ขาทั้งสองข้างสั่นระริก หยดน˺าตาไหลรินออกมาจากดวงตาของพวกเธอน่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว!ข้าไม่อยากเข้าสู่วัฏสงสาร ข้าไม่อยากตาย…..“ที่รัก เท่านี้ก็พอแล้ว”ฉินเฉาจับแขนของซวนหยวนอิงจี๋เอาไว้ซวนหยวนอิงจี๋มีความสุขมากที่ถูกเรียกว่าที่รัก เธอปล่อยหญิงสาวทั้งสองคนทันที“ข้าได้พูดไปแล้วว่าวันนี้จะไม่ฆ่าพวกเจ้า คราวนี้แค่ขู่ให้พวกเจ้ากลัวเท่านั้น แต่คราวหลังจงจำเอาไว้ให้ดี ว่าพวกเจ้าไม่สามารถยั่วโมโหทุกคนได้”“ขะ ข้า…..”หญิงสาวทั้งสองคนขดตัวอยู่บนพื้นด้วยความหวาดผวา ใบหน้าของพวกเธอซีดเผือดไร้สีสัน“ไป พวกเราไปกันเถอะ…ที่รัก”ซวนหยวนอิงจี๋จับมือฉินเฉาเอาไว้ แล้วเดินเข้าไปในตำหนักราชันย์ภูตพร้อมกับเขาภายในตำหนักราชันย์ภูต กุ่ยหมู่หรือหลูเหม่ยจวนกำลังนั่งอยู่บนตำแหน่งที่นั่งประธาน เบื้องหน้าของเธอมีศิษย์จากแปดสำนักบรรพกาลทั้งเจ็ดคนนั่งอยู่ด้วยพวกเขาทั้งหมดต่างสวมใส่
